เจียงหยางไม่ได้เศร้าอยู่นานนัก ไม่นานก็กลับมาเบิกบานอีกครั้ง
เขายืนอยู่บนแท่นสูงกลางลาน มองลงไปเห็นผู้คนเบียดเสียดกันเต็มลานกลางค่าย สัตว์รู้แจ้งยืนกันแน่นขนัด ในใจก็ชื่นบานยิ่งนัก
สัตว์รู้แจ้งกว่าร้อยคนเหล่านี้ ต่อไปล้วนเป็นคนของเขา เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เขาผงาดขึ้น เป็นรากฐานในการพิชิตผืนแผ่นดินแห่งนี้!
เมื่อมีพวกเขา ทุกสิ่งก็เป็นไปได้
แต่เจียงหยางรู้ดีว่า คนเบื้องล่างเหล่านี้ นอกจากเผ่าพันธุ์งูและคนอีกส่วนน้อยแล้ว แม้ตัวจะอยู่ที่นี่ แต่หัวใจยังไม่ได้เป็นของที่นี่
ดังนั้นเจียงหยางจึงตะโกนเสียงดังขึ้น
“เหล่าบุรุษผู้กล้าหาญ! จงบอกข้าเสียงดัง ๆ ว่า ต่อจากนี้พวกเจ้าอยากกินอาหารแสนอร่อยหอมกรุ่นอย่างเมื่อครู่หรือไม่?”
เสียงตะโกนของเจียงหยางแผ่ไปถึงหูของทุกคนอย่างรวดเร็ว ในหัวของพวกเขาพลันนึกถึงกลิ่นหอมที่ลอยอบอวลไปทั่วเผ่าเมื่อไม่นานมานี้
ความเผ็ดร้อนเค็มหอมอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศฉุนจมูก เพียงลอยเข้าจมูกเบา ๆ ก็ทำให้พวกเขากลืนน้ำลายเอื๊อก น้ำลายไหลเพิ่มขึ้นจนกลั้นไม่อยู่
ได้กินเนื้อหอมกรุ่นเช่นนั้นสักคำ ต่อให้ต้องตายก็ยินดี!
“ท่านแม่มด ข้าน้อยอยากกิน แต่เนื้อย่างที่หอมขนาดนี้คงทำยากมากกระมัง!”
หูเสือตัวหนึ่งที่ยืนอยู่แถวหน้าค่อนข้างมาก รวบรวมความกล้าเอ่ยถาม
“จะทำยากตรงไหน? เนื้อย่างหอม ๆ เช่นนี้ ใช้เกลือกับเครื่องเทศเป็นหลักก็ทำได้แล้ว” เจียงหยางหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมา เทเกลือหนึ่งกำมือลงบนมือ ก่อนเดินลงจากแท่นสูงไปให้สัตว์รู้แจ้งที่อยู่ใกล้ ๆ ดู
“นี่คือเกลือที่เพิ่งทำขึ้นวันนี้ พวกเจ้าอาจไม่รู้จักมัน แต่มันเป็นเครื่องปรุงที่ช่วยให้เนื้อย่างอร่อยยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับเครื่องเทศ ต่อไปข้ารับรองว่าทุกคนในเผ่าจะได้กินเกลือ และทุกคนจะได้กินเครื่องเทศด้วย เพราะฉะนั้นการได้กินเนื้อย่างหอม ๆ เช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก!”