ฮูซูซูคว้าเกลือขึ้นมากำหนึ่ง แล้วยัดเข้าปากเล็ก ๆ ทันที นางอยากลองดูนักว่าเกลือจะอร่อยอย่างที่เจียงหยางบอกหรือไม่
เกลือบริสุทธิ์ที่ยังอุ่นอยู่เล็กน้อยไหลเข้าปาก รสเค็มจัดพลันแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก
ลิ้นน้อยสีชมพูอ่อนนุ่มของฮูซูซูทนแรงกระแทกจากความเค็มจัดไม่ไหว นางรีบพ่นเกลือที่อมอยู่ในปากออกมาทันที
“แค่ก ๆ ๆ เค็มจัง!”
เมื่อเห็นฮูซูซูไออย่างหนักและพ่นเกลือออกมา เจียงหยางก็รีบหยิบถุงน้ำส่งให้นาง
“รีบดื่มน้ำบ้วนปาก ล้างเกลือออกให้หมด!”
ฮูซูซูเห็นถุงน้ำราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต จึงคว้ามาแล้วกรอกน้ำเข้าปากเพื่อบ้วนปากอย่างรวดเร็ว
บ้วนปากอยู่หลายครั้ง รสเค็มจัดในปากของฮูซูซูจึงจางลง นางมองเจียงหยางที่ยังคงตักเกลือใส่กระบอกไม้ไผ่ด้วยดวงตาเย้ายวนที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ
“เจ้าหลอกข้า เกลือเค็มขนาดนี้ จะทำให้เนื้อย่างอร่อยได้อย่างไร?”
“ข้าไม่ได้หลอกเจ้า! เกลือไม่ได้กินแบบนี้ เจ้ากินเข้าไปทีละมาก ๆ แบบนี้ ไม่เค็มตายก็บ้าแล้ว!”
ฮูซูซูมีสีหน้างุนงง “แล้วต้องกินอย่างไร?”
“ข้าบอกแล้วไงว่าสิ่งนี้เป็นเครื่องปรุงรสเหมือนเครื่องเทศ ก็ต้องใช้เหมือนเครื่องเทศ ตอนย่างเนื้อก็โรยลงไปนิดเดียวก็พอ! เจ้าคว้าเกลือขึ้นมากินทั้งกำแบบนี้ มีแต่จะทำให้อาเจียนท้องเสีย ร่างกายขาดน้ำอย่างรุนแรง จนอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต เพราะฉะนั้นอย่าโง่คว้ามากินทั้งกำอีก!” เจียงหยางอดบ่นไม่ได้
เมื่อครู่ตอนฮูซูซูยัดเกลือเข้าปากทีเดียว เจียงหยางตกใจแทบแย่ ยังดีที่นางพ่นออกมาได้ทัน
แต่เรื่องนี้ก็เป็นตัวอย่างเตือนใจให้เหล่าสัตว์รู้แจ้งได้เป็นอย่างดี
ทำให้พวกเขารู้ว่าเกลือกินได้เพียงเล็กน้อย และต้องกินคู่กับอาหาร ไม่ควรกินมากเกินไป