“ฆ่าวัวกันเถอะ~!”
เมื่อเสียงก้องกังวานของเสอหยานดังขึ้น เผ่าก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
เจียงหยางรีบวิ่งเข้าไปรับหน้าที่ทันที
ของทุกส่วนในตัววัวล้วนล้ำค่า เขาจำเป็นต้องจัดการด้วยตัวเอง
เรื่องเอ็นวัว ไข่วัว หรือเอววัวพวกนี้ไม่ต้องพูดถึง
แค่เขาวัว หนังวัว และเอ็นวัวก็ล้วนเป็นวัสดุชั้นเยี่ยมสำหรับทำธนู ต้องเอามาให้ได้ ส่วนเครื่องในวัวก็เช่นกัน หากจัดการได้ดีก็จะกลายเป็นอาหารแสนอร่อย
“เจียงหยาง เจ้าแน่ใจนะว่าจะฆ่าวัวเอง?”
เสอหยานมองเจียงหยางอย่างไม่อยากเชื่อ ในสายตาของเขา เจียงหยางไม่น่าจะทำงานแบบนี้เป็น
“ข้าต้องฆ่าวัวอยู่แล้ว หรือเจ้าไม่เชื่อว่าข้าฆ่าวัวเป็น?”
“ข้าไม่เชื่อจริง ๆ!”
เสอหยานเกาหัวอย่างซื่อตรง
เห็นชายร่างใหญ่คนนี้สงสัยในตัวเขาจริง ๆ เจียงหยางก็อยากอัดเจ้าหมอนี่ให้ตาย แต่เห็นแก่ความซื่อตรงของมัน เขาจึงยอมปล่อยไป
“ข้าไม่ค่อยถนัดจริง ๆ เจ้าช่วยลอกหนังให้ก่อนเถอะ ส่วนการแล่เนื้อข้าจัดการเอง!”
เจียงหยางไม่ได้รับทุกอย่างไว้ทำเอง แต่ฝากงานสำคัญอย่างการลอกหนังให้เสอหยานจัดการ
เสอหยานเชี่ยวชาญการลอกหนังเป็นอย่างยิ่ง ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ลอกหนังวัวออกมาได้ทั้งผืนอย่างสมบูรณ์
ส่วนการชำแหละซากวัว เจียงหยางก็เชี่ยวชาญไม่แพ้กัน
แน่นอนว่าในช่วงแรกเขาอาจทำได้ช้าอยู่บ้าง แต่เมื่อมีดวงตาเหนือมนุษย์ช่วยเสริม ความรู้มหาศาลจากหอสมุดอารยธรรมในสมองก็พร้อมให้เขาดึงออกมาใช้ได้ตามใจ ดวงตาเหนือมนุษย์บอกอย่างชัดเจนว่าควรลงมีดตรงไหน ต่อให้เขาไม่อยากเชี่ยวชาญก็ยังทำได้ยาก
ยุ่งอยู่เกือบสองชั่วยาม เจียงหยางก็เหนื่อยจนล้มตัวลงนอน