ภายในเผ่าหูเสือ
“แม่มด เผ่าหูจิ้งจอกหยิ่งผยองเกินไปแล้ว! แสร้งพูดว่าจะเป็นพันธมิตรกันก่อน จากนั้นก็ลอบโจมตีพวกเรา ทำให้คนในเผ่าบาดเจ็บล้มตายมากมาย! ยังมีเผ่าพันธุ์งูอีก ถึงกับร่วมมือกับไป๋ซานและพวกมัน ทุกคนสมควรตาย...”
หูเฟิงคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าบวมจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นใคร เขาเล่าเรื่องที่ประสบพบเจอระหว่างเดินทางให้หูลี่ซึ่งนั่งอยู่บนที่สูงฟังอย่างเติมแต่งเกินจริง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเคียดแค้น
ส่วนเรื่องที่ตนคิดจะบังคับให้เผ่าหูจิ้งจอกยอมจำนนเพื่อระบายความแค้นนั้น เขาไม่กล้าเอ่ยถึงแม้แต่น้อย
คราวนี้พวกเขาออกไปสามสิบคน แต่กลับมาเพียงสิบแปดคน เสียชีวิตไปสิบสองคน และในบรรดาคนที่กลับมา ครึ่งหนึ่งล้วนได้รับบาดเจ็บ
พวกเขาไปเจรจาเป็นพันธมิตร ไม่ใช่ไปโจมตีเผ่าของผู้อื่น
ผลลัพธ์เช่นนี้ช่างน่าสลดเกินไป หากแม่มดรู้ว่าตนเป็นต้นเหตุ เขาคงได้รับโทษอย่างหนักเป็นแน่
“แม่มด ท่านโปรดไว้ชีวิตหูเฟิงเถิด ทั้งหมดเป็นความผิดของเผ่าหูจิ้งจอกที่ลอบโจมตีพวกเรา...”
“เพียะ!”
หญิงหูเสือที่เต็มไปด้วยเสน่ห์แนบกายหูลี่พลางลูบไล้เขา นางตั้งใจจะขอร้องแทนหูเฟิง ทว่ากลับถูกตบจนกระเด็นออกไปในพริบตา
“อ๊า!”
หญิงหูเสือร้องเสียงหลง ร่างกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบกว่าจะหยุดลง
เมื่อนางเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เลือดก็ไหลซึมจากมุมปาก และสิ่งที่รออยู่คือสายตาเย็นเยียบของหูลี่
“เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ?” หูลี่รีบตะโกนออกไปด้านนอก “หูสือ เข้ามารายงานความจริงให้ข้าฟัง!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างของหูเฟิงก็สั่นเทาอย่างหนัก เขารีบคลานไปขอร้องหูลี่