เมื่อฮูซูซูเห็นว่าบรรยากาศตื่นตระหนกได้ที่แล้ว ในใจก็พึงพอใจยิ่งนัก จึงส่งสายตาให้ฮูยาที่กำลังยืนอยู่
ฮูยาเห็นแล้วก็เข้าใจในทันที รีบก้าวออกมาเอ่ย
“ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ข้ายังมีวิธีช่วยเผ่าของเราอยู่”
พอได้ยินดังนั้น ทุกคนก็หันขวับมองฮูยาพร้อมกัน แล้วถามอย่างร้อนใจ
“วิธีอะไร?”
“รวมกับเผ่าพันธุ์งูเป็นเผ่าเดียวกัน เช่นนั้นเราก็จะร่วมมือกันรับมือกับการรวมตัวของเผ่าหูเสือได้”
คำพูดเรียบเฉยของฮูยาจุดชนวนความโกลาหลขึ้นทันที
“อะไรนะ?”
“ฮูยา นี่เจ้ากำลังทรยศเผ่า ต้องถูกประหารนะ!”
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ถึงได้กล้าเสนอเรื่องแบบนี้?”
“ต่อให้ข้าตายก็ไม่มีวันยอมรวมเผ่า!”
“.....”
หลังหายจากอาการตกตะลึง ทุกคนก็พากันกล่าวโจมตีฮูยา น้ำลายแทบจะท่วมเขาตายอยู่แล้ว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฮูซูซูก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โชคดีที่นางให้ฮูยาเป็นคนพูดเรื่องรวมเผ่าก่อน ไม่เช่นนั้นคนที่ตกเป็นเป้าอยู่ตอนนี้ก็คงเป็นนาง
ในฐานะประมุขเผ่า อำนาจตัดสินใจเรื่องใหญ่เล็กทั้งหมดอยู่ในมือนางก็จริง แต่บางเรื่องนางไม่สะดวกเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน อย่างเรื่องรวมเผ่านี้ นางจึงให้ฮูยาเป็นคนพูด และช่วยรับแรงกดดันแทนนางไปด้วย
“เงียบกันได้แล้ว พวกเจ้าทำเอาหูข้าจะหนวกอยู่แล้ว!”
เห็นว่าทุกคนโวยวายกันพอแล้ว ฮูซูซูก็รีบควบคุมสถานการณ์ เมื่อเสียงของนางดังไปถึงหูทุกคน ที่ประชุมก็เงียบลงทันที
“ข้ากลับเห็นว่าฮูยาพูดได้ไม่เลว...”
“ประมุขเผ่า จะรวมกันไม่ได้ หากรวมเผ่าแล้ว เผ่าหูจิ้งจอกก็จะไม่เหลืออีกต่อไป” ชายวัยกลางคนจากเผ่าหูจิ้งจอกก้าวออกมา
เมื่อมีคนขัดจังหวะ ฮูซูซูก็ลดเสียงลงอย่างเย็นชาในทันที
“เช่นนั้นให้เจ้ามาเป็นประมุขเผ่าแทนดีหรือไม่?”