ในความทรงจำของฮูชิง เจียงหยางรู้เพียงวิธีจุดไฟกับรักษาโรค แค่นี้ก็ถือว่าเก่งกาจมากแล้ว
เมื่อเสอหยานเอ่ยเช่นนี้ เขาจึงเพิ่งรู้ว่าเจียงหยางยังมีวิธีล่าสัตว์ที่เก่งกาจถึงเพียงนี้
“แน่นอน พ่อมดทำได้ทุกอย่าง เขานำพวกเราสร้างธนู ล่าจามรี...”
เสอหยานเล่าคุณูปการอันยิ่งใหญ่ของเจียงหยางให้ฮูชิงฟังไม่หยุด จนฮูชิงฟังแล้วตะลึงไปหลายครั้ง แม้แต่ไป๋กับคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างกายเขาก็ไม่ต่างกัน
ทว่าฮูยาที่นั่งอยู่ข้างกองไฟกลับดูสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขารู้เรื่องเหล่านี้มานานแล้ว
เพราะเข้าใจดีว่าเจียงหยางเก่งกาจเพียงใด เมื่อวานตอนเสนอให้รวมเผ่า เขาจึงตัดสินใจช่วยเติมไฟอีกแรง เพื่อให้ประมุขเผ่ารวมเผ่าได้สำเร็จโดยเร็ว
บัดนี้เมื่อมองไปรอบด้าน เห็นคนในเผ่ากินเนื้อกันอย่างเอร็ดอร่อยพลางสนทนา เสียงหัวเราะเริงร่าดังขึ้นเป็นระยะ เขาก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง และยิ่งมีความหวังต่อวันข้างหน้า
“เสอหยาน ต่อไปพวกเราอยู่เผ่าเดียวกันแล้ว วิชาการล่าสัตว์ด้วยกับดัก กรงจับปลา แล้วก็ธนู พวกนี้สอนข้าได้หรือไม่”
ฮูชิงเลื่อมใสในพละกำลังมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อได้ยินว่าเจียงหยางมีความสามารถเก่งกาจมากมายเพียงนี้ เขาก็อยากเรียนให้หมดทุกอย่าง
เมื่อได้ยินเขาพูด ไป๋ ฮูยา และชายเผ่าหูจิ้งจอกคนอื่น ๆ ต่างพากันมองเสอหยาน กลัวว่าเผ่าพันธุ์งูเหล่านี้จะไม่ยอมสอนพวกตน
“วางใจเถิด” เสอหยานมองฮูชิงกับคนอื่น ๆ อย่างขบขันอยู่บ้าง “พ่อมดสั่งไว้แล้วว่า หากพวกเจ้ารวมเข้ามา ก็จะสอนให้ทั้งหมด ทั้งการจุดไฟ การจำแนกเครื่องเทศและสมุนไพร ตลอดจนความรู้อื่น ๆ ถึงตอนนั้นอย่าเบื่อที่ต้องเรียนมากก็แล้วกัน โดยเฉพาะสมุนไพร จำยากยิ่งนัก”