“อืม สำเร็จแล้ว” เจียงหยางตอบเสียงเบา
“โอเย่ สำเร็จแล้ว!”
พอเจ้าตัวเล็กได้ยินว่าสำเร็จ ก็โบกไม้โบกมือกระโดดโลดเต้นฉลองชัย แม้แต่พวกผู้อาวุโสเขาแพะก็ยังเผยรอยยิ้มออกมา
พวกเขารู้ว่าการเผาสำเร็จหมายความว่าจะได้อยู่ต่อเพื่อทำงานแลกอาหาร สำหรับพวกเขาแล้ว นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นทุกคนดีใจ เจียงหยางก็พลอยมีความสุขไปด้วย
เมื่อมีหม้อดินเผา เขาก็จะทำเกลือไว้ถนอมอาหารได้ ทั้งยังใช้ต้มเนื้อ ต้มน้ำ และทำประโยชน์ได้อีกมากมาย ชีวิตแสนสุขกำลังก้าวเข้ามาหาเขา
ต่อจากนี้เขาจะให้ซีทำเครื่องปั้นดินเผาสารพัดชนิด ทั้งภาชนะใส่น้ำ ภาชนะทำอาหาร และภาชนะเก็บของ ให้มีอยู่ทั่วทุกด้านของชีวิต แล้วพาสังคมดึกดำบรรพ์แห่งนี้ก้าวเข้าสู่ยุคเครื่องปั้นดินเผา...
ความคิดยังไม่ทันจบ เสียงของซีก็ดังขึ้น
“พ่อมด รีบกอดข้าเร็วเข้า ข้าสร้างหม้อดินเผาสำเร็จ ถือเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงเลยนะ”
“ได้ ได้ ได้ กอดก็ได้!”
เจียงหยางไม่หวงอ้อมกอดแม้แต่น้อย อุ้มเจ้าตัวเล็กซีขึ้นมา
ซีเป็นผู้มีคุณูปการอย่างแท้จริงในการสร้างหม้อดินเผา หากไม่มีนาง หม้อดินเผาคงไม่สำเร็จเร็วขนาดนี้ แถมคุณภาพยังดีมากอีกด้วย
แต่เจียงหยางไม่ได้มัวแต่คลอเคลียกับเจ้าตัวเล็ก เขาเรียกผู้อาวุโสฉู่และคนอื่น ๆ ให้นำหม้อดินเผาที่เหลืออีกห้าใบออกมา
หลังจากตรวจดูอย่างละเอียด หม้อดินเผาทั้งหกใบเผาสำเร็จห้าใบ มีอยู่ใบหนึ่งที่ขอบหม้อแตกร้าวเป็นรอยใหญ่
ใช้หุงต้มไม่ได้แล้ว แต่หากนำกลับไปใช้หนังสัตว์ปิดรอยร้าว ก็ยังใช้ใส่ของได้
เมื่อเห็นอัตราความสำเร็จในการเผาเช่นนี้ เจียงหยางก็พอใจมาก เขาถือหม้อดินเผาที่เผาสำเร็จไปล้างที่แหล่งน้ำใกล้ค่าย