“ซี อย่าพูดเล่นเช่นนั้น เจียงหยางอยู่ในเผ่า หากหาเขาไม่พบ ก็รอให้เขาปรากฏตัวก็พอแล้ว”
เมื่อเห็นซีหยุดลง ไฉ่ก็ยื่นมือไปลูบหน้าผากของสาวเผ่างูน้อย เพื่อปลอบให้นางคลายความร้อนใจ
เจียงหยางต้องกลับมาแล้วแน่ มิฉะนั้นเขาจะไปที่ไหนได้ หรือจะออกไปเดินเล่นกับไป๋หลิงข้างนอกอย่างนั้นหรือ
ด้วยนิสัยรอบคอบระมัดระวังของเจียงหยาง เมื่อแยกจากนางแล้ว เขาย่อมกลับเผ่าก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อให้แน่ใจว่านางปลอดภัย
แม้เส้นทางกลับเผ่าจะปลอดภัยมาก และมีเพียงไป๋หลิงกับเขา เจียงหยางก็ไม่มีทางยอมเสียเวลาอยู่ข้างนอกนาน
“ประมุขเผ่า หมอผีหายตัวไปแล้ว” ซีมีสีหน้าร้อนใจ พลางปัดมือของไฉ่ออกอย่างแรง “ท่านบอกว่าหมอผีกลับมาแล้ว ข้าจึงออกตามหา ข้าค้นทั่วทั้งเผ่าไปมาสองรอบ แต่ก็ไม่พบหมอผีเลย”
“ที่สำคัญ ข้าไปถามยามตรงทางเข้าค่ายกองเวรแล้ว พวกเขาบอกว่าหมอผีออกไปกับท่านแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของไฉ่พลันตึงเครียด นางรีบพุ่งไปหายามหน้าประตูเผ่าเพื่อยืนยันคำพูดของซี
ไม่นาน ใบหน้าของไฉ่ก็เคร่งขรึมลงอย่างสิ้นเชิง เจียงหยางแยกจากนางแล้วไม่ได้กลับเข้าเผ่าจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังได้รู้จากปากของยามว่า นับตั้งแต่นางพาคนไปกับเจียงหยางเพื่อรับไป๋หลิง ก็ไม่มีใครกลับเข้าเผ่าเลย
นั่นหมายความว่าไป๋หลิงกับเจียงหยางยังไม่กลับ ทั้งสองอยู่ด้วยกัน และไป๋หลิงก็ไม่มีทางทำร้ายเจียงหยาง
แล้วสองคนอยู่ด้วยกันจะทำอะไรกัน?
ไม่ได้ นางต้องรีบไปตามหาทั้งสองคนเดี๋ยวนี้
ในป่าโดยรอบมีสัตว์ร้ายดุร้าย แม้สัตว์ร้ายเหล่านั้นจะถูกเผ่าพันธุ์งูล่าจนหมดแล้ว แต่ก็ยังคงมีอันตรายอยู่