เสอฮวาพาสาวเผ่างูอีกคนหนึ่ง นำลิงที่มัดติดกับบ่าด้วยเถาวัลย์โยนลงพื้น
เสอฮวาไม่สนใจลิงที่ยังห้อยอยู่บนตัว เอื้อมมือไปลูบงาใหญ่ของหมูป่า
“หมอผี งาใหญ่สองซี่นี้ยกให้ข้าได้หรือไม่”
พอได้แตะงาใหญ่ยาวโค้ง นางก็ชอบจนไม่อยากปล่อยมือ แทบอดใจไม่ไหว อยากเอามาเป็นของตนเสียเดี๋ยวนั้น
“ถ้าอยากได้ก็เลาะเอาเองสิ แต่เจ้าไม่คิดจะเอาลิงที่ห้อยอยู่บนตัวลงก่อนหรือ”
เสอฮวาได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบถอดลิงที่คล้องคอและผูกเอวด้วยเถาวัลย์ลงมา
ขณะเดียวกัน สาวเผ่างูอีกคนก็ถอดลิงที่นำกลับมาลงจนหมด
เจียงหยางนับดู มีลิงทั้งหมดสิบแปดตัว หลินพูดไม่ผิดจริง ๆ พวกนางบุกไปถึงรังลิงเข้าให้แล้ว
ไม่เช่นนั้นคงจับลิงมาไม่ได้มากมายขนาดนี้ในคราวเดียว!
แต่ลิงกังพวกนี้ตัวใหญ่กว่าลิงในยุคปัจจุบันมาก มีตัวหนึ่งยาวราวหนึ่งเมตรสามสิบเซนติเมตร
นี่ไม่ใช่ลิงบาบูนหรือลิงชะนีอะไรทั้งนั้น แต่เป็นลิงกังธรรมดา ๆ
ลิงกังที่มีลำตัวยาวขนาดนี้ เรียกว่าใหญ่โตจนน่าตกใจจริง ๆ!
เจียงหยางถามสาวเผ่างูว่าไปจับลิงมาได้มากมายขนาดนี้อย่างไร
.....
ฟังจบ เจียงหยางก็อดยิ้มไม่ได้
ที่แท้เป็นเพราะอาหยวนกับพวกพาศัตรูเข้าไปในถิ่นของฝูงลิง แถมยังยิงธนูใส่ก้นราชันลิงเข้าให้อีก ทั้งสองฝ่ายจึงเปิดฉากต่อสู้กัน
อย่างไรก็ตาม สาวเผ่างูก็เล่าข่าวหนึ่งให้เจียงหยางฟัง
พวกหูเสือกับเขากวางที่ไล่ตามอาหยวนระมัดระวังตัวมาก หากเจอเรื่องแบบนี้บ่อยเข้า ต่อไปพวกนั้นอาจเริ่มระแวงและไม่ยอมไล่ตามอีก
เจียงหยางไม่ได้ตำหนิเรื่องนี้ อย่างไรเสียก็ทำให้ศัตรูบาดเจ็บล้มตายไปบ้าง แถมยังใช้พวกนั้นออกแรงล่าสัตว์ให้ฟรี ๆ อีกด้วย