หูชิงถอดเสื้อหนังสัตว์ของลูกน้องคนหนึ่งมาพันศีรษะไว้
จัดการป้องกันอย่างง่าย ๆ แล้วรีบสั่งให้ทุกคนถอนกำลังไปทางด้านที่อยู่ห่างจากต้นไม้
พวกเขากลัวจะเข้าใกล้แม้เพียงนิดเดียว แล้วไปยั่วโมโหแมลงเหล่านี้จนถูกกัดตาย
“พี่ชิง ให้ข้าน้อยไปทำเรื่องนี้เถอะ!”
หูเอ่อร์ที่เปลือยท่อนบนอยากไปทำภารกิจเสี่ยงอันตรายนี้แทนฮูชิง
“ไสหัวไป รีบไปเดี๋ยวนี้!”
ฮูชิงเตะหูเอ่อร์ออกไป หากปล่อยให้เขาไปจริง ๆ ก็แทบไม่ต่างจากส่งเขาไปตาย!
“พี่ชิง...”
“อย่ามัวชักช้า ถ้ายังยืดเยื้ออยู่ พวกเราจะตายกันหมด!”
หูเอ่อร์เห็นเช่นนั้นก็ไม่โต้เถียงอีก รีบตามทุกคนไปถอนกำลังยังอีกด้านของต้นไม้ใหญ่
ฮูชิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม คอยคนหูเอ่อร์ที่หมดเรี่ยวแรงจนวิ่งช้า แล้วชี้ทางถอยให้ทีละคน พร้อมกำชับให้วิ่งสุดชีวิต
ทันทีที่เขาจุดชนวนสิ่งนั้น มันจะโจมตีทุกคนโดยไม่เลือกหน้า!
วิ่งช้าลงแม้เพียงนิดเดียว ชีวิตก็ต้องมาทิ้งไว้ที่นี่
แต่เดิมเขาไม่อยากทำถึงขั้นนี้ ทว่าพวกหูเสือกลับไล่กัดไม่ปล่อย
เขาเองก็รู้ว่าตนเล่นเกินไปจนควบคุมสถานการณ์ไม่อยู่แล้ว
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ตายกันให้หมดเถอะ!
อย่างไรเสีย หากลากพวกหูเสือทั้งกองไปตายเป็นเพื่อน ก็ถือว่าคุ้มแล้ว
ในที่สุด เขาก็รอจนหูเอ่อร์คนสุดท้ายมาถึง
หลังชี้ทางถอยให้อีกฝ่ายแล้ว ฮูชิงเห็นศัตรูที่ไล่ตามมาจากด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง จึงถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วยืนตัวตรง
ใบหน้าของฮูชิงไร้ทั้งความเศร้าและความยินดี เขาเพียงมองท้องฟ้าแจ่มจ้าอย่างสงบนิ่ง
ดวงตาลึกล้ำที่สงบนิ่งค่อย ๆ เปลี่ยนจากความเด็ดเดี่ยวเป็นความเหี้ยมเกรียม!