“เผ่าหูจิ้งจอก สุดยอดไปเลย!”
ลุกไม้ที่เดินตามมาจากไกล ๆ มองดูการต่อสู้อันน่าหวาดเสียวของฮูชิงกับพวก แล้วอดเอ่ยชื่นชมไม่ได้
ขณะเดียวกัน เลือดนักสู้ในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมา เขาแทบอยากจะตามไปเข้าร่วมการต่อสู้เดี๋ยวนั้น
แต่เขาจดจำคำสั่งของเจียงหยางไว้ขึ้นใจ จึงได้แต่เดินตามอยู่ด้านหลัง คอยเก็บสัตว์ร้ายที่หูเสือสังหาร
น่าเสียดายที่หมูป่าตัวใหญ่ตัวนั้นยังไม่ตาย!
หากมันตาย พวกเขาก็จะพากลับไปได้
เมื่อมองเจ้าตัวมหึมาสีดำสนิทที่ยังยืนอยู่ไกล ๆ และมีเลือดไหล ลุกไม้ก็รู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง
หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ แม้แต่ในป่าสิงห์เสือก็หาได้ยาก
“ไปกันเถอะ จัดการหูเสือที่บาดเจ็บหนักจนหนีไปไหนไม่ได้ให้ตาย แล้วตามต่อ!”
เมื่อได้ยินคำสั่งของลุกไม้ เขาก็นำหลินกับฉางเหวยพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว สังหารหูเสือทั้งห้าตัวอย่างฉับไวเด็ดขาด
โดยเฉพาะหลิน ดาบกระดูกในมือฟาดลงเพียงไม่กี่ครั้ง ก็ปลิดชีวิตไปได้สองราย
นี่เป็นครั้งแรกที่นางฆ่าคน ทว่าไม่รู้สึกไม่สบายใจแม้แต่น้อย กลับตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด
ราวกับนางเกิดมาเพื่อทำเช่นนี้ ไม่ใช่ต้องอยู่ใต้การคุ้มครองของพี่สาวตลอดไปจนไม่มีวันได้ต่อสู้!
ลุกไม้เห็นว่าหลินเพิ่งฆ่าคนเป็นครั้งแรก แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย จึงพยักหน้าในใจเงียบ ๆ
สมกับเป็นน้องสาวของประมุขเผ่า ช่างดุดันจริง ๆ!
แม้แต่เผ่าพันธุ์ที่เกิดมาเพื่อการต่อสู้ เมื่อออกล่าสัตว์หรือฆ่าคนเป็นครั้งแรก ก็มักจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
มีเพียงคนใจเหี้ยมเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ไม่รู้สึกกดดันกับเรื่องเช่นนี้