ไฉ่เห็นไป๋ซานเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม ความสงสัยก็พลันผุดขึ้นเต็มหัว
ไป๋ซานถูกเจียงหยางด่าจนเสียสติไปแล้วหรือ?
ถึงได้ยังยิ้มออกมาได้อีก
แน่นอนว่านางไม่ได้สงสารไป๋ซาน เรื่องที่เขาพูด เจียงหยางด่าเขาก็สมควรแล้ว!
มีที่ไหนกัน ศึกยังไม่ทันเริ่ม ก็รีบขอร้องแทนศัตรูเสียแล้ว
ทั้งสองพยักหน้าให้กันเบา ๆ ไฉ่เปิดม่านแล้วเข้าไปในกระโจม
“เจ้าตกลงจะปล่อยคนพวกนั้นไปจริง ๆ หรือ?”
“ไม่ปล่อยแล้วจะให้ทำอย่างไร ข้าไม่ใช่ปีศาจที่คลั่งไคล้การเข่นฆ่าเสียหน่อย!”
เมื่อเห็นไฉ่เข้ามาพูดเช่นนี้ เจียงหยางก็รู้ว่านางคงแอบฟังอยู่ข้างนอกมานานแล้ว
“ข้าว่าเจ้าคิดจะรับคนพวกนี้เข้ามาอยู่ในเผ่ามากกว่าใช่ไหม?”
ไฉ่พูดเพียงประโยคเดียวก็เปิดโปงจุดประสงค์ของเจียงหยาง
เมื่อถูกไฉ่พูดอย่างตรงไปตรงมา เจียงหยางก็ยกนิ้วโป้งให้นางทันที
“มีแต่เมียหลวงนี่แหละที่เข้าใจข้า ตอนนี้คนในเผ่าของเราน้อยเกินไป ต้องรับคนเพิ่มจริง ๆ”
“เมียหลวง?”
ไฉ่ไม่เข้าใจคำใหม่คำนี้เลยแม้แต่น้อย
“ก็หมายถึงภรรยาคนโตของข้าไง!”
“ถุย!” ไฉ่ถลึงตาใส่เจียงหยาง “ใครจะเป็นภรรยาคนโตของเจ้า!”
“ได้ เจ้าไม่เป็นก็ไม่เป็น!” เจียงหยางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ในเมื่อเจ้าไม่อยากเป็น ต่อไปข้าก็ให้ฮูซูซูเป็นเมียหลวงแล้วกัน!”
“เจ้ากล้าหรือ?”
เมื่อได้ยินว่าเจียงหยางจะให้ฮูซูซูอยู่เหนือหัวตน ไฉ่ก็คว้าคอเสื้อหนังสัตว์ของเขาแล้วหิ้วตัวขึ้นมา
เห็นเช่นนั้น เจียงหยางกลับไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย!
หลังจากอยู่ด้วยกันมาครึ่งเดือนกว่า เขาก็เข้าใจไฉ่เป็นอย่างดีแล้ว
ไฉ่เป็นพวกปากร้ายใจดี อีกทั้งยังเป็นสาวเย็นชาขี้อ้อนอย่างถึงที่สุด!