ไป๋หลิงได้รับอนุญาตจากเจียงหยาง ก็รีบไปเรียกอาปาของตนมาทันที
เจียงหยางทำได้เพียงนั่งรออยู่ในกระโจมต่อไป รอให้ไป๋ซานมาถึง
ตามที่ไป๋หลิงเล่า ไป๋ซานหวังว่าหลังจากเขาเอาชนะแล้ว จะไว้ชีวิตหูเสือผู้บริสุทธิ์เหล่านั้น
พูดได้เพียงว่าเป็นเรื่องประหลาดนัก
ศึกยังไม่ทันเริ่ม เจ้ากลับมาขอความเมตตาเสียก่อน
หากไป๋ซานเจอคนที่ใจกว้างไม่พอ วันนี้คงถูกลากออกไปประหารแล้ว!
นี่มันจงใจปั่นป่วนจิตใจชัด ๆ!!!
ฝ่ายเรากำลังจะเปิดศึกกับศัตรู เจ้ากลับชิงมาขอความเมตตาแทนศัตรูเสียก่อน
ช่างเป็นการกระทำที่โง่เขลาสิ้นดี!
นี่ก็เป็นเหตุผลที่เจียงหยางยอมพูดคุยด้วย
จำต้องตักเตือนไป๋ซานเสียหน่อย อย่าคิดว่าเขาแสดงท่าทีเป็นมิตรแล้วจะพูดจาง่ายดาย!
อีกประการหนึ่ง สิ่งที่ไป๋ซานต้องการ ก็เป็นสิ่งที่เจียงหยางคิดจะทำอยู่แล้วในท้ายที่สุด
อย่างไรเสีย หูเสือบางคนที่อยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น ก็ถูกบีบบังคับจนไร้ทางเลือกจริง ๆ
แต่พวกเขาขลาดเขลาถึงแก่น ไป๋ซานและคนอื่น ๆ ลุกขึ้นต่อต้านหูลี่แล้ว ทว่าพวกเขาก็ยังไม่ยอมเข้าร่วม
หากทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ไป๋ซานคงเอาชนะหูลี่ไปนานแล้ว ไม่ต้องเผชิญความทุกข์ยากเช่นนี้
ดังนั้นคนเหล่านี้จึงไม่คู่ควรแก่ความเห็นใจแม้แต่น้อย
ความทุกข์ที่พวกเขาต้องทน ล้วนเกิดจากความขลาดเขลาของตนเอง
แต่เจียงหยางไม่ใส่ใจเรื่องนั้น ตอนนี้เขาต้องการเพียงคนมาช่วยสร้างเผ่า
คนเช่นนี้เหมาะจะรับเข้ามาในเผ่า อีกทั้งยังปกครองได้ง่าย
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจพูดคุยกับไป๋ซานสักครั้ง
......
เมื่อไป๋ซานได้ฟังสิ่งที่บุตรสาวนำกลับมาบอก ก็รีบมุ่งหน้าไปยังกระโจมของไฉ่เพื่อพบเจียงหยาง
ทว่าในใจกลับกระวนกระวาย บุตรสาวเตือนเขาไว้แล้ว
ว่าเจียงหยางเพียงยอมพูดคุยด้วย ไม่ได้หมายความว่าจะยอมรับข้อเรียกร้อง ให้เขาระวังคำพูดให้ดี
ที่จริงเขาเองก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้ แต่กลัวว่าหากไม่พูดตอนนี้ พอเริ่มสู้รบกันแล้วจะไม่มีโอกาสเหลืออีกเลย
ในฐานะคนที่มีชีวิตมาจนเกือบครึ่งค่อนชีวิต ช่วงหลายวันนี้เขาก็เข้าร่วมฝึกฝนด้วย