หูเสือทั้งสี่เดินอยู่ท่ามกลางรัตติกาล ไม่เร็วไม่ช้า ในมือต่างถือหอกยาวเป็นอาวุธ
พวกเขายังคุยหัวเราะกันเป็นครั้งคราว ราวกับกำลังออกเที่ยวเล่น เดินอย่างผ่อนคลายผิดคาด
“พวกเจ้าว่าเผ่าพันธุ์งูจะหนีไปเหมือนเผ่าหูเอ่อร์หรือไม่”
“ไม่รู้สิ แต่ถ้าหนีไปก็ดีเหมือนกัน……”
“เพราะเหตุใด”
“เจ้าโง่หรือไร ถ้าหนีไปก็ไม่ต้องสู้กันแล้ว เจ้าไม่รู้หรือว่าเผ่าพันธุ์งูน่ากลัวเพียงใด!”
“น่ากลัวจริง คราวก่อนลูกตาของหูเฟิงเกือบถูกตีจนระเบิด”
หูเสือทั้งสี่เดินพลางสนทนากันไป พลางใช้บทสนทนาคลายความเปล่าเปลี่ยวในยามค่ำคืน
ขณะเดียวกันก็คอยกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวังเป็นระยะ
ยามค่ำคืนเป็นช่วงที่แมลงพิษและสัตว์ร้ายออกหากิน หากพลาดพลั้งเพียงนิดก็อาจถึงตายได้!
“พวกเราก็ถือว่าโชคร้ายเหมือนกัน กลางดึกไม่นอน ยังถูกส่งมาสืบสถานการณ์ของเผ่าพันธุ์งูอีก”
“เจ้าน่าจะดีใจนะ อย่างน้อยงานนี้ก็ไม่ต้องมีใครตาย รอแม่มดมาถึงแล้วรายงานสถานการณ์ที่สืบมา ภารกิจก็เป็นอันสิ้นสุด ส่วนเรื่องสู้รบก็ปล่อยให้พวกที่พักผ่อนจนเต็มที่เป็นคนบุกเข้าไป!”
“นั่นสิ! นี่เป็นเรื่องดีที่หาได้ยากนะ เจ้าว่าจะมีใครโผล่ออกมาจับพวกเราจากรอบด้านนี่หรือ”
“เห็นได้ชัดว่าไม่มีทาง……”
“ลงมือ!”
คำพูดของหูเสือยังไม่ทันจบ เสียงตะโกนก้องของไฉ่ก็ดังขึ้น
ทันใดนั้นผู้คนจำนวนมากก็กรูกันออกมาจากรอบด้าน หูเสือทั้งสี่ยังมึนงงตั้งตัวไม่ติด ทว่ามีคนหนึ่งตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว
“มีคนซุ่มโจมตี หนีเร็ว!”
เสียงนั้นปลุกหูเสืออีกสามตัวให้ได้สติ พวกมันออกวิ่งหนีทันที
แต่เมื่อถูกคนหกสิบคนล้อมไว้ ต่อให้วิ่งเก่งเพียงใดก็หนีไม่พ้น ถูกขังจนหมดทางหนี!