เสอฮวาไม่เข้าใจว่าเจียงหยางหมายถึงอะไร
นางคิดว่าเจียงหยางเรียกพวกนางมาเพื่อให้ไปสู้รบ
“ก็คือให้ฮูชิงกับพวกพาศัตรูเข้าไปในรังสัตว์ร้าย ปล่อยให้สัตว์ร้ายกับศัตรูฆ่าฟันกันเอง ส่วนพวกเจ้าก็ตามไปเก็บซากสัตว์ที่ศัตรูฆ่าตายกลับมา และอย่าให้ใครรู้ว่าพวกเจ้าแค่ไปเก็บของที่เหลือ!”
“จำไว้ ต้องเป็นสัตว์ที่ศัตรูฆ่าตายเท่านั้น ตัวที่ยังไม่ตายไม่ต้องไปยุ่ง!”
“หมอ นี่ก็คือที่เจ้าบอกว่าให้ไปเก็บของที่เหลืออย่างนั้นหรือ?”
ดวงตาของเสอฮวาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น นางรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจสุด ๆ แถมยังน่าสนุกกว่าการต่อสู้เสียอีก
ศัตรูสู้กันอยู่ข้างหน้า ส่วนพวกนางเก็บของอยู่ข้างหลัง
รู้สึกสะใจสุด ๆ!
“ใช่แล้ว แต่จำไว้ว่าอย่าโลภ เก็บเฉพาะเหยื่อที่ศัตรูฆ่าตายเท่านั้น!”
เจียงหยางย้ำอีกครั้ง กลัวว่ามู่กับพวกจะโลภจนก่อเรื่องยุ่งยากขึ้นมา
“หมอ ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้านี่ชั่วจริง ๆ”
มู่ ชายชราร่างหยาบกร้าน หัวเราะพลางโอบไหล่เจียงหยาง เผยให้เห็นฟันเหลืองเต็มปาก
“แต่ความชั่วของเจ้านี่แหละที่ข้าชอบ!”
“ถุย! ข้าไม่ชอบผู้ชาย!”
เจียงหยางผลักมู่ออกไปทันที เจ้าหมอนี่กลิ่นตัวเหม็นหึ่ง ไม่รู้ว่าไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้ว
“อย่าเพิ่งสิ หมอ ข้าแค่กอดเจ้าเอง!”
“ไสหัวไป!”
“……”
หลังจากหยอกล้อกันอยู่ครู่หนึ่ง มู่กับพวกก็หายลับเข้าไปในป่ามืด
ก่อนจากไป เจียงหยางกำชับหลินให้ระมัดระวังเป็นพิเศษ!
ที่จริงเขาไม่อยากมอบหมายภารกิจนี้ให้หลิน อยากเลี้ยงนางไว้ในเรือนกระจกมากกว่า
แต่ที่นี่คือสังคมดึกดำบรรพ์ ทำเช่นนั้นรังแต่จะทำร้ายนาง
อีกอย่าง ภารกิจครั้งนี้ก็ง่ายมาก แค่ไปขนซากสัตว์ที่ตายแล้วกลับมาเท่านั้น เชื่อว่านางคงไม่มีปัญหา……