“หยาง พวกเราซุ่มดักอยู่ที่นี่ ศัตรูจะมากันหรือ?”
หลินกับเจียงหยางมองผู้คนด้านล่างซึ่งกำลังวุ่นวายกับการจุดคบเพลิง แล้วอดเอ่ยถามด้วยความสงสัยไม่ได้
หลังจากทหารสอดแนมนำทางสำรวจภูมิประเทศแถบนี้แล้ว หลินก็รู้สึกว่ามันคล้ายหม้อดินเผาที่เจียงหยางทำขึ้นมา ตรงกลางต่ำ รอบด้านสูง
ด้านหนึ่งอยู่ใกล้เทือกเขาหน้าผาสูง ส่วนอีกสองด้านดูราวกับมือคู่หนึ่งที่โอบล้อมที่ราบตรงกลางเอาไว้ เหลือทางออกที่ค่อนข้างราบเรียบเพียงทางเดียว
ในความเข้าใจของนาง สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากเส้นทางไปยังเผ่าพันธุ์งูมาก
เว้นแต่ศัตรูจะสมองทึบ ถึงจะเดินเลียบชายขอบภูเขามาถึงที่นี่ได้ แต่เช่นนั้นก็ต้องอ้อมไกลมาก
“ไม่มาหรอก!” เจียงหยางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ถ้าอย่างนั้นเจ้ายังตั้งกับดักซุ่มดักอยู่ที่นี่ทำไม?”
เมื่อได้ยินคำตอบของเจียงหยาง หลินก็ชะงักงันในทันที ในเมื่อไม่มีศัตรูมา แล้วจะตั้งกับดักซุ่มดักไปเพื่ออะไร
ทว่าหลินสังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเจียงหยางได้อย่างรวดเร็ว นางจึงผลักเขาเบา ๆ พลางทำสีหน้าขึงขังอย่างน่ารัก
“หยาง เจ้าน่ารังเกียจนัก! ถ้ายังไม่พูดความจริง ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
“โอ้! แล้วเจ้าจะตีข้าให้ตายได้อย่างไรเล่า?”
มุมปากของเจียงหยางยังคงยกยิ้ม มือกลับวางลงบนกระโปรงหนังสัตว์ที่รัดสะโพกตรงหางงูของหลิน สัมผัสความนุ่มสบายอย่างเพลิดเพลิน……
“เจ้า……”
“ข้าทำไมเล่า? เจ้าไม่ใช่บอกว่าจะตีข้าให้ตายหรือ?”
เจียงหยางยิ้มหน้าบาน มือกลับใช้กรงเล็บมังกรอันเป็นวิชาที่วัดเส้าหลินสูญหายไปนานแล้ว
ชั่วพริบตา……
ความดุดันน่ารักของหลินแปรเปลี่ยนเป็นอาการกระเง้ากระงอด ก่อนจะกลายเป็นสาวน้อยน่ารักที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขน แก้มนุ่มนิ่มน่าหลงใหลเป็นพิเศษ