ราตรีปกคลุมที่ราบจีนเหนือ
รถบรรทุกสี่คันวิ่งแล่นไปตามถนนชนบทด้วยไฟหน้าที่สลัวไร้ชีวิตชีวา
ร้อยโทโคจิมะ อิจิโร่นั่งอยู่ในห้องคนขับของรถคันที่สอง มือข้างหนึ่งทาบบนประตู อีกมือหนึ่งถือบุหรี่ที่เหลือครึ่งมวน
อายุยี่สิบแปดปี จบจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก เป็นนายทหารหัวรุนแรงตามแบบฉบับ
เขาไม่รู้สึกตื่นเต้นกับภารกิจนี้เลยแม้แต่น้อย
วิ่งเส้นนี้มาหลายเที่ยวแล้ว ทุกครั้งก็ราบรื่นดั่งใจ
หน่วยลาดตระเวนของกองทัพที่ 29 ไม่เคยกล้าเข้ามาขวางขบวนรถของพวกเขา
เคยอยู่ครั้งหนึ่ง รถของเขาถูกด่านตรวจของกองทัพที่ 29 กักไว้ที่นอกเมืองเฟิงไถ เขาขี้เกียจจะหยิบเอกสารผ่านทางออกมาแสดง แค่ลดกระจกลงด่าทอเป็นภาษาญี่ปุ่นสองสามคำ ทหารยามคนนั้นก็ตัวสั่นเทา รีบย้ายสิ่งกีดขวางออกไปให้
กองทัพของจีนนี่ก็เป็นแบบนี้ล่ะ
คนเป็นหมื่นตั้งกองอยู่ที่เป่ยผิง กลับไม่กล้าแม้แต่จะขวางขบวนรถลักลอบขนของขบวนหนึ่ง
การแทรกซึมของจักรวรรดิในเขตจีนเหนือนั้นรุดหน้าไปอย่างราบรื่นเกินไป คนพวกนี้ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะต่อต้าน
อีกไม่นาน พวกขี้ขลาดพวกนี้จะต้องคุกเข่าลงอย่างสิ้นเชิง
ถึงแม้เขาจะเป็นแค่ร้อยโท แต่ที่เฟิงไถเขาได้ยินข่าวลือมาบ้าง พันเอกมุราตะเรียกประชุมนายทหารบ่อยครั้งขึ้นเรื่อย ๆ ขนาดและความถี่ของการซ้อมรบก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
อีกไม่นาน เร็ว ๆ นี้ล่ะ
เมื่อถึงตอนนั้นก็จะฆ่าพวกหมูจีนพวกนี้ให้หมดสิ้น!
โคจิมะดีดก้นบุหรี่ทิ้งออกนอกหน้าต่าง แล้วหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาดู
สี่สิบนาทีหลังจากเก้าโมง
อีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงจุดขนถ่ายสินค้าที่กำหนดไว้แล้ว
ไม่นานนัก ขบวนรถก็เลี้ยวไปเล็กน้อย สองข้างทางเริ่มสูงขึ้น ด้านซ้ายเป็นป่าต้นป็อปลาร์สีดำทะมึนเป็นแนวยาว ด้านขวาเป็นคูชลประทานที่แห้งขอด