เป่ยผิง 1937: จากโรงพัก สู่กองทัพหลักล้าน

ตอนที่ 30 อาวุธอัตโนมัติฤทธิ์เดช เก็บใส่พื้นที่ส่วนตัว

7 นาที· 1.7K คำ

สไนเปอร์?!

โคจิมะหมอบอยู่ในโคลนของคูระบายน้ำ ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ภายในครึ่งนาที เสียงปืนสามนัด คนสามคนล้มลง

ทุกนัดเข้าหัวหรือจุดสำคัญ ไม่มีนัดไหนพลาด

และนี่คือเวลากลางคืน ท่ามกลางแสงพลุที่แกว่งไกว

นี่ไม่ใช่สิ่งที่โจรป่าจะทำได้แน่นอน

กองทัพที่ 29?

ในกองร้อยทหารราบของกองทัพที่ 29 บางครั้งยังหามือปืนกลสำรองที่มีคุณภาพไม่ครบเลย แล้วสไนเปอร์มืออาชีพมาจากไหน?

สไนเปอร์อาชีพนี่เป็นยุทธวิธีทางบกที่ฮันส์เพิ่งคิดค้นขึ้นมาใหม่

ยิ่งไปกว่านั้น อัตราการยิงของปืนกลสองกระบอกนั้นไม่ปกติอย่างยิ่ง

เขาเคยเรียนหลักสูตรการจำแนกอาวุธเบาของชาติต่างๆ ที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก

ปืนกลเบาเช็กที่กองทัพจีนใช้มีอัตราการยิงประมาณ 500 นัดต่อนาที ส่วนปืนกลมาร์กซิมประมาณ 600 นัดต่อนาที

แต่อัตราการยิงของปืนกลสองกระบอกฝั่งตรงข้ามนั้นสูงกว่าเลขนี้มาก

คนพวกนี้เป็นใครกันแน่?

พลุลูกหนึ่งระเบิดเหนือศีรษะอีกครั้ง แสงสีขาวส่องคูระบายน้ำจนเห็นชัดเจน

โคจิมะโผล่หัวออกมาแค่ครึ่งเดียวเพื่อมองออกไป

บนถนนมีศพนอนเกลื่อนกลาดแล้ว

ทหารชั้นยอด 25 นายที่เขาพาออกมา ตอนนี้เท่าที่นับได้ว่ายังมีชีวิตอยู่ เหลือแค่สิบกว่าคนเท่านั้น

ส่วนพวกทหารหุ่นเชิดน่ะ หนีไปไหนต่อไหนไม่รู้แล้ว

สายตาของโคจิมะกวาดไปทั่วตำแหน่งยิงทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

ทางด้านเหนือในป่าต้นป็อปลาร์มีจุดยิงปืนกลสองจุด ตำแหน่งสูงต่ำต่างกันเล็กน้อย ก่อให้เกิดระยะการยิงที่ไขว้กัน

สไนเปอร์ก็อยู่ทางเหนือด้วย น่าจะซ่อนอยู่ระหว่างยอดไม้

ปืนครกอยู่ไกลออกไปด้านหลัง ยิงแต่พลุ ยังไม่ใช้กระสุนระเบิดแรงสูงยิงถล่มถนน แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการทำลายสินค้าบนรถบรรทุก

ทางด้านทิศใต้ที่เป็นคลองชลประทาน ไม่มีการยิงออกมาเลย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป