หลังสองทุ่ม ในที่สุดหวังซื่ออี้ก็นำคนกลับมา
รถบรรทุกดอดจ์คันหนึ่งเปิดทางอยู่ด้านหน้า ด้านหลังยังตามมาด้วยรถม้าที่เกณฑ์มาใช้ชั่วคราวอีกสามคัน
บนรถม้าอัดแน่นไปด้วยกระสอบ ลังไม้ และข้าวของจิปาถะสารพัด จนกองพะเนินเกือบล้นออกมานอกกระบะรถ
ลู่ฉือยืนมองขบวนรถที่ทยอยแล่นเข้าสู่ลานกองบังคับการจากหน้าต่างชั้นสอง มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ดูจากท่าทางแล้ว วันนี้คงได้ผลเก็บเกี่ยวไม่น้อยเลยสินะ
ไม่นานหลังจากนั้น หวังซื่ออี้ก็มาที่ห้องทำงานผู้กำกับการ เริ่มรายงานผลงานวันนี้ให้ลู่ฉือฟัง
“ตลอดทั้งวัน พวกเรากวาดล้างรังของพวกมันไปทั้งหมดแปดแห่ง”
“ในนั้นเป็นบ่อนพนันสองแห่ง ร้านค้าลักลอบขนของสามแห่ง ล้วนเป็นแหล่งขนถ่ายสิ่งของขาดแคลนให้พวกผีน้อย ทั้งน้ำมันก๊าด ยารักษาโรค ผ้าผ่อน มีครบทุกอย่าง”
“นอกจากนี้ยังมีจุดติดต่อสายลับที่คอยส่งข่าวให้พวกผีน้อยอีกแห่ง ซ่อนอยู่ด้านหลังร้านขายโลงศพแห่งหนึ่ง ค่อนข้างแนบเนียนทีเดียว”
“สุดท้ายก็คือชิงอี้ถังนั่น”
พูดถึงตรงนี้ หวังซื่ออี้ก็หัวเราะหึ ๆ
“สาขาของชิงอี้ถังสามแห่งที่อยู่ใกล้เขตอำนาจของเรา ถูกกวาดล้างหมดแล้ว”
“หัวหน้าสาขาทั้งตัวจริงและตัวแทนหลายคนถูกพวกเราจับตัวได้ ส่วนลูกกระจ๊อกใหญ่เล็กที่จับได้ก็ใส่กุญแจมือหมดแล้ว พวกมันอาละวาดอยู่แถบตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองมาหลายปี วันนี้เรียกได้ว่าถอนรากถอนโคน”
ลู่ฉือพยักหน้า “จับมาได้กี่คน?”
“ห้าสิบเจ็ดคน” หวังซื่ออี้เหลือบมองสมุดบันทึก “ในนั้นตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าเป็นคนทรยศที่ทำงานให้พวกผีน้อยเก้าคน ที่เหลือไม่ก็เปิดบ่อนพนันเถื่อน ไม่ก็เป็นพ่อค้าลักลอบขนของ ส่วนที่เหลือก็เป็นนักเลงของชิงอี้ถัง”
“แล้วของกลางล่ะ?”
“ด้านอาวุธ มีปืนพกยี่ห้อปะปนกันสิบสี่กระบอก ทั้งของบราวนิง ของนันปูสิบสี่ และปืนกบแคระเลียนแบบฟรังกี คุณภาพคละกันไป”
ปืนเล็กยาวสามกระบอก เป็นปืนเล็กยาวฮันหยางสองกระบอกกับปืนสามแปดใหญ่หนึ่งกระบอก
นอกจากนี้ยังมีดาบใหญ่ มีดสั้น ท่อเหล็ก และของพรรค์นี้อีกกองใหญ่”