"โยน!"
ลู่ฉือตะโกนจากบนหลังคา
เขาดึงระเบิดมือออกจากเอว
ดึงสลัก รอสองวินาที แล้วโยน
เหล่าตำรวจในลานต่างทำตาม ดึงสลักแล้วขว้างออกไปสุดแรง
ระเบิดด้ามไม้สิบกว่าลูกวาดเป็นแนวโค้งยุ่งเหยิงกลางอากาศ ตกลงใส่กองทหารญี่ปุ่นในตรอกดั่งห่าฝน
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
เสียงระเบิดดังสนั่นไม่ขาดสาย
ตรอกแคบยิ่งทวีความรุนแรงของแรงระเบิด คลื่นกระแทกสะท้อนไปมาระหว่างกำแพงสองด้าน ก่อความเสียหายทบต้นทบปลายอย่างน่าสะพรึง
ทหารญี่ปุ่นที่เมื่อครู่ยังหยิ่งผยองถือปืนยาวไรเฟิลเดินหน้าอย่างทระนง ถูกระเบิดกระเด็นกระดอนแทบจะในพริบตา แขนขาขาดวิ่นกระเด็นปะปนไปกับเศษอิฐเศษหิน
ยังไม่ทันที่ทหารญี่ปุ่นจะตั้งสติจากความมึนงงของระเบิด ลู่ฉือก็ยกมือกวักอย่างแรง
หน่วยจู่โจมหลายนายที่ถือปืนกลทอมป์สันกระบอกใหญ่เบียดชนประตูเปิดออก บุกตะลุยไปยังอีกฟากของตรอก
ทหารญี่ปุ่นบางส่วนที่รอดตายจากระเบิดยังพยายามดึงกลไกท้ายปืนเพื่อปลดกระสุน เตรียมสู้ด้วยดาบปลายปืน
แต่สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือกระสุนที่ถาโถมราวกำแพง
"ปังๆๆๆๆ!"
กระสุนปืนพกขนาด .45 พลังทำลายสูงทะลักออกมา
ท่านครับ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว!
ทหารญี่ปุ่นประจำการที่คิดว่าตัวเองชนะแน่ ยังมึนงงตั้งตัวไม่ติด ก็ชนเข้ากับตาข่ายกระสุนปืนกลอย่างหนาแน่น ล้มตายเป็นแถวในกองเลือด
ชั่วพริบตา เนื้อและเลือดกระจาย กำแพงอิฐสีเขียวด้านหลังทหารญี่ปุ่นยังถูกยิงทะลุเป็นรูโหว่ ดินทรายร่วงหล่นลงมาไม่ขาด