ภายในค่ายทหารเฟิงไถ เสียงปืนเริ่มบางเบาลงแล้ว
การต่อสู้เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการกวาดล้าง
ทั่วทั้งค่ายเต็มไปด้วยแสงไฟและควันหนาทึบ
ลู่ฉือนำทีมตำรวจที่ทำหน้าที่คุ้มกันตัวเดินผ่านช่องว่างทางด้านตะวันออกเข้าไปในค่าย
ใต้เท้าเต็มไปด้วยเศษอิฐและเศษกระสุน ทุกย่างก้าวต้องเหยียบอะไรบางอย่าง
วินาทีถัดมา ก็มีเสียงปืนดังประปรายดังมาจากใกล้ ๆ
นั่นคือทหารกำลังยิงซ้ำใส่ศพพวกญี่ปุ่นที่ล้มอยู่กับพื้น
คำสั่งของเขาคือ ศพทุกศพต้องแทงหรือยิงซ้ำอีกครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้พวกญี่ปุ่นที่แกล้งตายกระโดดขึ้นมาลอบโจมตี
ไม่นาน นายทหารระดับล่างก็เข้ามารายงานผลการรบและความสูญเสีย
ทหารญี่ปุ่นในช่วงต้นสงครามล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่ผ่านการฝึกฝนมาหลายปี ไม่ใช่พวกที่ถูกเกณฑ์ไปในยุคท้ายสงครามแปซิฟิก
คนเหล่านี้หลังจากออกจากโรงเรียนนายร้อยหรือค่ายฝึกใหม่ ผ่านการฝึกยิงปืน การต่อสู้ระยะประชิด และการซ้อมรบอย่างเข้มงวด ส่วนนายทหารระดับล่างยิ่งผ่านการฝึกฝนจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกมาโดยเฉพาะ
ในการสู้รบที่วุ่นวายเมื่อครู่ แม้จะมีเสือจู่โจมและคัตยุชาสร้างความได้เปรียบก่อน และเป็นการโจมตีตอนกลางคืน กองกำลังของเขายังต้องสูญเสียทหารบาดเจ็บล้มตายไปกว่าสามสิบคน
ลู่ฉือรู้ดีในใจ ว่าความสามารถในการรบของพวกญี่ปุ่นนั้นไม่ควรดูถูก
โดยเฉพาะพวกญี่ปุ่นในยุคต้นสงครามกลุ่มนี้ ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพของทหารแต่ละนายหรือความสามารถในการประสานงานการรบ ล้วนถือว่าใช้ได้เมื่อเทียบกับโลกในเวลานั้น