"ชนะแล้ว!"
"พวกญี่ปุ่นจบสิ้น!"
บางคนโยนหมวกทหารขึ้นฟ้า บางคนใช้ท้ายปืนกระแทกกำแพงสนามเพลาะ บางคนตบไหล่เพื่อนร่วมรบข้าง ๆ แล้วตะโกนโหวกเหวก
ทหารใหม่หนุ่มคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ในสนามเพลาะ ริมฝีปากเผยอออกแล้วร้องไห้ น้ำตาไหลเป็นทางสองสายบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยโคลน
เป็นทหารมาหนึ่งปี เผชิญหน้ากับพวกญี่ปุ่นที่เอาแต่รุกคืบ ถูกสั่งห้ามไม่ให้ตอบโต้ทุกวัน
เห็นพวกญี่ปุ่นรังแกเพื่อนร่วมชาติต่อหน้าต่อตา ทำได้แค่กำหมัดอดทน
วันนี้ ความอัดอั้นเหล่านั้นสลายไปพร้อมกับน้ำตา ในที่สุดเขาก็ได้เห็นพวกญี่ปุ่นถูกจัดการเป็นแบบนี้!
หลิวเป่ากุ้ยย่อตัวอยู่ในสนามเพลาะ ใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย
เขาก้มดูปืนเล็กยาวฮันหยางในมือ แล้วเงยหน้ามองอาวุธหนักบนประตูเมือง
นี่แหละถึงจะเรียกว่าการศึก
ถ้าทุกครั้งที่สู้กับพวกญี่ปุ่นเป็นแบบนี้...
เขาไม่กล้าคิดต่อไป
ท่ามกลางความเงียบ เสียงเครื่องยนต์คำรามดังอื้ออึงจากทิศทางประตูเมืองด้านหลัง
ทุกคนหันไปมอง
ประตูเมืองก่วงอันเหมินอันหนักหน่วงค่อย ๆ เปิดออก
จากในซุ้มประตู รถหุ้มเกราะแล่นออกมาทีละคัน ๆ
คันแรกเป็นยานพาหนะขนาดใหญ่แปดล้อ
ล้อยางแปดเส้นบดผ่านถนนหินปูเกิดเสียงหึ่ง ๆ
ตัวรถทาสีเทา เกราะเชื่อมมุมคม ด้านบนป้อมปืนติดปืนกลลำกล้องเล็ก ด้านข้างมีปืนกลคู่หนึ่ง
บนยอดป้อมปืนมีเสาอากาศสองเส้น แบบหนึ่งเป็นดาว อีกแบบเป็นแส้ แกว่งไกวเบา ๆ ในสายลมยามเช้า
คันที่สอง คันที่สาม คันที่สี่...
หลิวเป่ากุ้ยและคนอื่น ๆ อ้าปากค้าง มองรถหุ้มเกราะแล่นออกจากซุ้มประตูทีละคัน ๆ