ชายติดฝิ่นผอมกะด่องกะเดิงคนหนึ่งนอนแผ่หราอยู่บนเตียง ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว
เขาหรี่ตามองปากกระบอกปืนที่ดำทะมึน แล้วยิ้มโง่ ๆ ออกมา
"พี่ ๆ มาลาดตระเวนแถวนี้เหรอ? ปล้นเงินหรือปล้นตัวล่ะ?"
ตำรวจหัวหน้าชุดไม่พูดพล่าม เดินเข้าไปถีบทีเดียว คนติดฝิ่นก็กระเด็นไปอยู่ใต้โต๊ะเตี้ยทันที
"พูดน้อย ๆ เข้าไว้ มาตรวจมิเตอร์น้ำ"
ลู่ฉือที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงก็อดไม่ได้ที่จะหน้าตาเหยเก
มาตรวจมิเตอร์น้ำ?
ตำรวจที่ระบบแจกให้พวกนี้พูดจาทันสมัยกับยุคสมัยดีแท้
แต่เดี๋ยวนะ มองดูลูกน้องตัวเองดี ๆ พวกนี้หน้าตาดุร้ายดุดัน เอาผ้าปิดหน้าก็กลายเป็นโจรป่าเถื่อนนอกด่านไปแล้ว
กลางดึกไม่ใส่เครื่องแบบ ถือปืนถีบประตู นี่มันไม่ใช่การกวาดล้างความชั่วร้ายชัด ๆ นี่มันโจรลงเขาแย่งชิงกันเองต่างหาก
แล้วใครกันแน่ที่เป็นตัวร้ายวะ?
จนกว่าจะเงียบสนิทข้างใน ลู่ฉือถึงได้ค่อย ๆ เดินเข้าประตูมา
หวังซื่ออี้เตะเข้ากับขาพ่อค้าอ้วนจนเขาล้มลงไปกองกับพื้น
พ่อค้าอ้วนยังไม่ยอมแพ้ พึมพำไม่หยุด
"พ่อบุญธรรมของฉันคือท่านไท่จุนซานเป่า"
"พวกแกกล้าแตะต้องฉัน ก็เท่ากับทำลายความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ท่านไท่จุนซานเป่าแค่พูดคำเดียว พวกแกทั้งบ้านก็ตายหมด"
ได้ยินนามสกุลซานเป่า ลู่ฉือยิ้มเย็นในใจ
ซานเป่า?
ฉันยังเป็นหลี่หยุนหลงเลย
วันนี้ฉันจะยำซานเป่า
เขาเดินเข้าไปโดยไม่พูดพล่ามสักคำ คว้าปืนยาวจากมือตำรวจข้าง ๆ กลับหัวปืน เอาพานท้ายปืนกระแทกลงบนปากพ่อค้าอ้วน
กร๊อบแกร๊บเสียงหนึ่ง
ฟันทั้งปากของพ่อค้าอ้วนปนเลือดพุ่งกระจายลงบนพื้นอิฐ เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั้งโถง