วันที่ 26 กรกฎาคม สำหรับสถานีเป่ยผิงของกองกิจการพิเศษแล้ว วันนี้ช่างเป็นเหมือนนรกบนดิน
พวกญี่ปุ่นทิ้งหน้ากากจนสิ้น เปิดฉากสู้เต็มรูปแบบ ทั่วทั้งเขตปิงจินกลายเป็นหม้อต้มที่เดือดพล่านในพริบตา
สายลับใต้บังคับบัญชาของหัวหน้าสถานีหวังกระจายตัวอยู่ตามมุมต่างๆ ทั้งในและนอกเมือง ดั่งมดงานที่ไม่กลัวตาย คลุ้มคลั่งหาข่าวจากทุกช่องทาง แล้วส่งกลับมาอย่างสุดชีวิต
เครื่องส่งวิทยุในห้องใต้ดินส่งเสียงดังกุกกักไม่หยุด รายงานส่งกลับมาทีละฉบับวางกองอยู่บนโต๊ะของหัวหน้าสถานีหวัง
ข่าวร้ายถาโถมเข้ามาทีแล้วทีเล่า
แนวป้องกันทางเหนือเมืองที่อำเภอมิยุนแตกแล้ว
กองพลที่ 37 ทางตะวันตกของเมืองกำลังสู้อย่างหนัก
หลางฟางถูกระดมทิ้งระเบิด ทหารรักษาการณ์บาดเจ็บล้มตายยับเยิน
ทางหนานย่วนก็มีพวกญี่ปุ่นเคลื่อนพลจำนวนมากเช่นกัน
หัวหน้าสถานีหวังกำลังก้มหน้ากับโต๊ะ เหงื่อแตกพลั่กพยายามถอดรหัสโทรเลขของญี่ปุ่นที่เพิ่งสกัดได้
แค่ไม่กี่ชั่วโมง ผมบนหัวเขาแทบจะถูกถอนจนเกลี้ยง
ทันใดนั้น "ปัง!" เสียงดังสนั่น ประตูไม้ถูกผลักออกอย่างหยาบคาย
เจ้าหน้าที่ข่าวคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นพุ่งเข้ามา ยังไม่ทันได้เคาะประตูด้วยซ้ำ
"หัวหน้าสถานี เรื่องใหญ่แล้วครับ"
หัวหน้าสถานีหวังไม่แม้แต่จะเงยหน้า ดินสอในมือยังขีดเขียนลงบนสมุดรหัส "อะไรอีก? แนวไหนพังอีก?"
"ไม่ใช่แนวรับครับ เป็นคุณชายลู่...เขานำกำลังบุกเข้าไปในตงเจี่ยวหมินซ่างแล้ว!"
ในเมืองเป่ยผิง คุณชายลู่มีเพียงคนเดียว นั่นก็คือลู่ฉือ
ได้ยินข่าวนี้ในพริบตา ดินสอในมือหัวหน้าสถานีหวัง "เป๊ะ!" หักเป็นสองท่อน
เขาผงกหัวขึ้นอย่างแรง ดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดเบิกกว้าง