บนประตูเมืองก่วงอันเหมิน
สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นดินปืนจากการยิงปืนต่อสู้อากาศยานจางหายไป เสียงเชียร์จากในเมืองยังคงลอยเลือนมาตามตรอกซอกซอย
แต่ข่าวที่ทหารสื่อสารนำมานั้น กลับกลบความยินดีในใจของลู่ฉือลงทันที
"ทางตะวันตกของเมือง แนวป้องกันของกองพลที่ 37 ถูกกองรถถังญี่ปุ่นบุกโจมตีอย่างกะทันหัน แนวป้องกันถูกฉีกขาดเป็นช่องใหญ่ พลตรีเฟิงส่งสัญญาณด่วน ขอให้หน่วยของเราส่งกำลังไปสนับสนุนทันที"
ลู่ฉือสูดหายใจเบา ๆ แล้วรีบหยิบแผนที่พับจากกระเป๋าสะพายออกมากางดูอย่างละเอียด
พลางคิดในใจด้วยความนับถือ
นักวิชาการทหารยุคหลังพูดไม่ผิด ความสามารถในการวางยุทธศาสตร์ใหญ่ของพวกญี่ปุ่นนั้นห่วยแตก แต่ความสามารถทางยุทธวิธียอดเยี่ยมจริง ๆ
กองพลที่ 20 ที่อยู่ตรงหน้าตนเอง เล่นตัวได้สุด ๆ
หน่วยจู่โจมที่ตงเจี่ยวหมินซ่างเป็นหมากลับ แนวหน้าก่วงอันเหมิน กองกำลังใหญ่ที่เคลื่อนทัพมาอย่างเปิดเผยเป็นหมากตรง
แต่นอกจากสองหมากนี้ พวกญี่ปุ่นยังมีหมากสังหารอื่นอีก
กลับส่งหน่วยทหารราบและกองกำลังรถหุ้มเกราะส่วนหนึ่ง รวมหมัดเดียว ทุบตรงไปที่แนวป้องกันทางตะวันตกของเมือง
ทหารกองพลที่ 37 สู้เก่ง ชื่อเสียงของกองดาบใหญ่กองทัพที่ 29 ก็โด่งดัง
แต่บนที่ราบโล่งแจ้ง ทหารราบที่ไม่มีอาวุธต่อต้านรถถัง เจอกับฝูงรถถังเหล็กนับสิบคันบุกทะยาน ก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลก
อุ้มระเบิด มัดระเบิดมือ วิธีแบบนี้สูญเสียหนักเกินไป
"ผู้บัญชาการกองพลน้อย เมืองตะวันตกแตกไม่ได้นะขอรับ"
หวังซื่ออี้เพิ่งกลับจากจุดซุ่มโจมตีในเมือง วิ่งขึ้นมาบนประตูเมือง หอบหายใจเล่าขึ้นว่า "ทางนั้นถ้าพวกญี่ปุ่นฉีกเข้าไปได้ การติดต่อกับกองกำลังฝ่ายเราทางปีกตะวันตกก็จะขาด หงส์ก่วงอันเหมินของเราก็จะกลายเป็นส่วนยื่นที่ถูกโอบล้อมสองด้านด้วย"