คนที่ออกหัวคือพลเอกเหอแห่งกองพลน้อยที่ 109 ซึ่งเป็นหนึ่งในสายแข็งกร้าวด้วย
"ท่านรองผู้บัญชาการกองทัพฉินพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกต้องแล้ว"
"ลู่ฉือช่วยเราสกัดพวกญี่ปุ่นที่ก่วงอันเหมิน ฆ่าทหารญี่ปุ่นไปหลายร้อยคน กองทัพที่ 29 ของเราเองก็สู้ที่ว่านผิงทั้งคืน บาดเจ็บล้มตายไม่น้อย"
"ไม่ว่าเขาจะเป็นคนของฝ่ายกลางหรือไม่ เขากำลังช่วยเราสู้กับพวกญี่ปุ่น เราจะไม่ต้อนรับกลับคอยระแวงเขา จะดีหรือ?"
รองผู้บัญชาการกองทัพฉินหัวเราะเย็น
"ฆ่าไปหลายร้อย? นายเชื่อหรือ?"
"ผมเชื่อ" พลเอกเหอตอบอย่างฉะฉาน "ในกองพลของผมมีน้องๆ อยู่แถวนั้นในวันนั้น เห็นหลุมกระสุนและซากรถหุ้มเกราะนอกก่วงอันเหมินกับตาตัวเอง รถถังกลางแบบ 89 สี่คันพังยับเยินทั้งหมด"
"ต่อหน้าต่อตา ปลอกกระสุนและคราบเลือดเต็มพื้น จะเป็นของปลอมได้ยังไง?"
ริมฝีปากรองผู้บัญชาการกองทัพฉินขยับเล็กน้อย
เขาเคยได้ยินเรื่องเหล่านี้มาก่อน แต่ไม่ยอมเชื่อ
คนกลุ่มใต้บังคับบัญชาของผู้กำกับสถานีตำรวจคนหนึ่ง จะทำลายรถถังสี่คันได้?
แล้วทหารหนึ่งแสนคนของกองทัพที่ 29 ที่เลี้ยงไว้กินข้าวเปล่าๆ งั้นหรือ?
"ถึงแม้จะพูดกันอีกแง่ ถ้าเขามีผลงานจริงๆ"
รองผู้บัญชาการกองทัพฉินลดเสียงลง น้ำเสียงหม่นหมอง
"แต่พวกนายคิดดู พวกญี่ปุ่นข้างนอกตีเรา ฝ่ายจินหลิงข้างในก็ขุดเรา ลู่ฉือคนนี้ถือหมายเลขของฝ่ายกลาง มาหาคนเกณฑ์ทหารในดินแดนของเรา มันกำลังทำอะไร?"
"พอทหารของกองทัพที่ 29 เราสู้จนหมดแรง กองทัพกลางก็จะยึดปิงจินได้โดยไม่เสียทหารแม้แต่นายเดียว ตอนนั้นพวกเราทุกคนจะถูกพาไปจินหลิงเป็นขุนนางกินเงินเดือน"
"พวกนายถึงตอนนั้นแม้แต่ชามข้าวยังไม่มี จะมาพูดแทนเขาอีกหรือ?"
พลเอกเจ้านั่งข้างพลเอกเฟิง ในที่สุดก็เอ่ยปาก