เช้าตรู่วันที่ 9 กรกฎาคม หัวหน้าอันพาลูกน้องฝ่ายโลจิสติกส์หลายคนออกจากประตูไป
พวกเขาอุ้มปึกประกาศที่เพิ่งพิมพ์ด้วยหมึกเสร็จใหม่ ๆ พร้อมถังแป้งเปียกและแปรงทา
ไม่นาน พวกเขาก็เอาประกาศไปแปะตามป้ายประกาศบนถนนก่วงอันเหมิน กำแพงเมืองตรงประตูเมือง และเสาไฟฟ้าตามแยกหลัก ๆ ในเขต
เนื้อหาประกาศเรียบง่ายมาก สรุปความได้ว่า:
กองตำรวจก่วงอันเหมินเปิดรับสมัครหน่วยพิทักษ์รักษาความสงบจำนวนหนึ่ง เป็นชายหนุ่มอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์ สุขภาพแข็งแรง มีความประพฤติดี
ผู้มีทักษะด้านช่างไม้ ช่างเหล็ก ช่างก่อสร้าง การแพทย์ พยาบาล ได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ
เลี้ยงข้าว ไม่จ่ายค่าตอบแทน
ตอนเที่ยง ลู่ฉือกินข้าวเสร็จก็เดินเล่นไปที่จุดสมัครดู
แม่เจ้า
จุดสมัครตั้งอยู่ที่ลานโล่หน้าก่วงอันเหมิน หัวหน้าอันจัดโต๊ะไว้สองตัว ตอนแรกคิดว่าเหลือเฟือแล้ว
ผลปรากฏว่า ตอนนี้แถวหน้าตั้งโต๊ะสองตัวคดเคี้ยวไปสามรอบ ยาวเลยไปไกลจนมองไม่เห็นท้ายแถว
พอลู่ฉือมาถึงก็เห็นหัวหน้าอันยืนอยู่หลังโต๊ะวุ่นวายเหงื่อโทรมกาย
"เข้าแถวให้ดี ๆ เข้าแถวให้ดี ๆ! ทีละคน!"
"ชื่อ อายุ ที่อยู่ มีฝีมืออะไร ลงทะเบียนทีละราย!"
"อย่าเบียด ๆ—"
คนที่มามีสารพัดแบบ
มีคนขนของที่ท่าเรือโชว์กล้ามเป็นมัด ๆ มีลูกจ้างร้านก๋วยเตี๋ยวใส่ผ้ากันเปื้อนมือยังเปื้อนแป้ง มีช่างไม้แบกเลื่อยกับกบไสไม้มา มีช่างเหล็กถือค้อนเหล็กมา มีแม้กระทั่งคนใส่เสื้อคลุมยาวสวมแว่นตาดูแล้วเป็นนักอ่านหลายคน
สมกับคำพูดที่ว่า เมืองเยียนและจ้าวมีผู้กล้ามาช้านาน เสียสละอย่างองอาจ!
ตอนลู่ฉือเดินผ่านไป มีคนในแถวจำเขาได้
"ผู้อำนวยการลู่! ผู้อำนวยการลู่มาแล้ว!"
ฝูงชนเกิดความวุ่นวาย หลายคนยืดคอมองมาทางนี้
ช่างไม้แก่ ๆ วัยห้าสิบกว่าเบียดมาข้างหน้า ยกมือคารวะลู่ฉือ
"ผู้อำนวยการลู่ ผมหวังเหล่าซาน ทำงานช่างไม้มาสามสิบปี ถ้าคุณไม่รังเกียจว่าผมแก่ ขอให้ผมซ่อมแนวป้องกันตั้งนั่งร้านให้ รับรองแข็งแรง!"