ลู่ฉือยืนอยู่มุมห้องโถง มองดูแพทย์และพยาบาลในชุดกาวน์สีขาวผลักรถนอนเดินผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว อากาศเริ่มเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ
เขาพิงกำแพง พลางอดรู้สึกทึ่งในใจไม่ได้ ระบบนี่มันโคตรจะเทพจริง ๆ
แค่ไม่กี่วินาที ซ่องโจรที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่งก็กลายเป็นโรงพยาบาลสนามทันสมัยที่สามารถช่วยชีวิตทหารบาดเจ็บได้นับไม่ถ้วนราวกับเวทมนตร์
มันเหมือนกับรางวัลสถานีตำรวจที่เขาเคยได้รับตอนแรก "รางวัลพิเศษแบบที่มั่น" แบบนี้มันช่างไร้เหตุผลเอามาก ๆ
มันไม่ได้ซ่อมแซมปรับปรุงจากของเดิมที่มีอยู่ แต่ใช้พลังของกฎเกณฑ์เปลี่ยนแปลงความเป็นจริงโดยตรง สร้างอาคารและสิ่งอำนวยความสะดวกภายในที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาจากความว่างเปล่า
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของลู่ฉือ
วันนี้สามารถสุ่มได้โรงพยาบาลสนาม แล้วหลังจากนั้นล่ะ?
จะสุ่มได้ป้อมปืนคอนกรีตเสริมเหล็กแข็งแกร่งได้ไหม? หรือแม้แต่สถานีเรดาร์ที่สามารถเตือนภัยเครื่องบินญี่ปุ่นล่วงหน้า สนามบินสนามที่จอดเต็มไปด้วยเครื่องบินรบ?
หรือแม้แต่ป้อมปราการที่สมบูรณ์แบบอย่างแนวมาฌีโน?
ลองคิดดูสิ ถ้าวันหนึ่งกำลังสู้กับพวกญี่ปุ่นอย่างดุเดือดกลางทุ่ง พวกญี่ปุ่นกำลังถือดาบปลายปืนกรีดร้องบุกเข้ามา
เขายกมือขึ้น ป้อมปืนกลคอนกรีตสองแห่งก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องหน้าหน้าที่มั่น หน่วยปืนกลหลบอยู่ข้างใน เปิดฉากยิงถล่มขบวนทัพที่บุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
พวกญี่ปุ่นคงคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าตัวเองตายได้ยังไง
ฉากแบบนั้น แค่คิดก็รู้สึกสบายกายไปทั้งตัวแล้วล่ะ
ลู่ฉือยักไหล่คลายเส้น แล้วเดินออกจากประตูโรงพยาบาล
คิดไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็ยังต้องดูที่ค่าความดีความชอบและเงิน
ต้องฆ่าพวกญี่ปุ่นต่อไป
หารายได้ต่อไป
สุ่มของต่อไป!
-----
กลับมาที่สถานีตำรวจ บนลานฝึก หน่วยทหารที่เพิ่งสุ่มได้เมื่อคืนกำลังจัดแถวกันอยู่
คนหลายร้อย ทั้งทหารราบในเครื่องแบบทหารชาติสีเทาใส่สนับแข้ง ทหารพลร่มในชุดพรางตัว และหน่วยปฏิบัติการพิเศษเอสเอเอสในชุดฝึกสีเขียวมะกอกแบบกองทัพจอห์น สวมหมวกเบเร่ต์สุดเท่
เครื่องแบบหลากหลายปะปนกัน ดูเหมือนงานแสดงเครื่องแบบทหารสงครามโลกครั้งที่สองยังไงยังงั้น