คัทสึกิหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู แล้วก็วางลง
“หวงผู่รุ่น 9? เพิ่งจบเมื่อปี 34?”
“ครับ”
“งั้นถึงตอนนี้ก็แค่สามปี” คัทสึกิผลักรูปถ่ายกลับ “รุ่นก่อน ๆ ของหวงผู่ที่สร้างชื่อเสียงไว้แล้ว เช่นรุ่น 1 ถึง 5 ที่มีทั้งเจ้าแม่ทัพและผู้บัญชาการกองทัพ พวกเขาล้วนผ่านการศึกมาหลายครั้ง ทั้งการปราบปรามทางตะวันออก การยกพลขึ้นเหนือ และศึกใหญ่ที่ที่ราบตอนกลาง กว่าจะไต่เต้ามาถึงตำแหน่งทุกวันนี้ได้”
“สามปี จากร้อยตรีผู้บังคับหมวดที่จบจากหวงผู่ กลายเป็นพลตรีผู้บัญชาการกองพลพร้อมอาวุธหนัก?”
เขามองไปที่เหล่านายทหารในที่ประชุม
“ใครช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?”
ไม่มีใครตอบ
ในเวลานั้น หัวหน้ากองปฏิบัติการฝ่ายเสนาธิการของกองทหารประจำการ ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามมัตสึอิ ก็เอ่ยปากขึ้น
“ท่านผู้บัญชาการ ขอพูดตรง ๆ นะครับ ผมขอกันไว้ก่อนว่ารายงานฉบับนี้เชื่อถือได้แค่ไหน”
“โอ้?”
“ลองคิดดูสิครับ แหล่งที่มาหลักของข่าวกรองพวกนี้คืออะไร? ก็คือคำให้การของผู้รอดชีวิตจากแคมป์ทหารเฟิงไถ กับรายงานการรบที่พันเอกมุราตะรายงานขึ้นไป”
“และพันเอกมุราตะมีเหตุผลเพียงพอที่จะโป้ปดความแข็งแกร่งของศัตรู”
สีหน้าของหลายคนในที่ประชุมเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน
เขาพูดต่อ
“พันเอกมุราตะเปิดฉากโจมตีโดยพลการ ผลคือคืนเดียวก็ยังยึดว่านผิงเฉิงไม่ได้ แถมยังเสียทหารไปไม่น้อย ยิ่งแย่ไปกว่านั้น ค่ายใหญ่ทางด้านหลังยังถูกโจมตีตอนคับขัน สำหรับผู้บังคับกองร้อยคนหนึ่ง นี่คือเรื่องที่อธิบายไม่ได้จริง ๆ”