ผู้บังคับกองร้อยที่หนึ่ง หลิวว่านลี่ นอนคว่ำอยู่หลังคันดินที่ลาดเอียงหลังเนินเตี้ย ๆ สายตาจดจ่ออยู่กับช่องมองของกล้องส่องทางไกลสำหรับปืนใหญ่
ข้างกายเขานายสิบหน่วยช่างนั่งยอง ๆ มือกำเครื่องจุดระเบิดแน่น
สายไฟจากเครื่องจุดระเบิดทอดยาวออกไป หายเข้าไปในร่องตื้นบนพื้นดิน ทอดยาวไปจนถึงกับระเบิดมหากาฬที่ดัดแปลงมาจากกระสุนปืนใหญ่เสือจู่โจมลูกที่สองซึ่งฝังอยู่ใต้ถนนในระยะไกล
ตรงนั้นทหารญี่ปุ่นจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่ เบื้องบนหลุมขนาดมหึมาที่เกิดจากการระเบิดของไออีดีลูกแรก กลุ่มควันยังคงค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น
"ผลงานเข้าท่ามาก"
หลิวว่านลี่ประเมินในใจเงียบ ๆ
ระเบิดลูกเดียวจัดการทหารญี่ปุ่นไปหลายสิบนาย ที่สำคัญที่สุด ยังส่งผลกระทบถึงนายทหารญี่ปุ่นที่ขี่ม้าสูงใหญ่ดูท่าทางจะเป็นนายทหารระดับสูงด้วย
จากนั้นหลิวว่านลี่ก็เริ่มนับเลข
คำสั่งที่ลู่ฉือมอบหมายให้เขาคือ ระเบิดลูกแรกปะทุแล้วรอสามสิบวินาทีค่อยจุดระเบิดลูกที่สอง
การระเบิดคือศิลปะ และในการตัดสินใจของลู่ฉือ ช่วงเวลาที่หน่วงอีกสามสิบวินาทีนี้สำคัญมาก
หลังจากระเบิดลูกแรกปะทุ เขาประเมินว่าปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของทหารญี่ปุ่นพวกนั้นจะมีเพียงสองแบบ คือวิ่งหนีเอาชีวิตรอด หรือเข้าไปช่วยเหลือ
ไม่ว่าจะแบบไหน ทหารญี่ปุ่นจำนวนมากก็จะมารวมตัวกันใหม่ที่หัวและท้ายหลุมระเบิด
และไออีดีลูกที่สองก็ถูกฝังไว้ด้านหลังลูกแรกประมาณห้าสิบเมตร ไกลพอจากลูกแรกที่จะไม่ถูกชนวนระเบิดจากแรงระเบิดของลูกแรกโดยไม่ตั้งใจ