หลังประกายไฟ เมคาสีเขียวเข้มห้อยแขนซ้ายลงข้างตัวอย่างไม่มีแรง
“ทายตำแหน่งถูกแล้ว เมคาเบาก็เปราะบางสมชื่อจริงๆ!” เสิ่นเจาหยุ่นยิ้มมุมปาก มือซ้ายลูบไล้คันบังคับ
ส่วนด้านล่าง แฟนคลับสาวของศิลาลมกระซิบลุกขึ้นด่าสาดเสียเทเสีย
“ไอ้ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก มันเลวยิ่งนัก มันใช้ท่าไม้ตายสกปรกอะไรเนี่ย”
“ชิงเฟิงของฉัน! นานแค่ไหนแล้วที่ไม่บาดเจ็บ! ฉันจะอัดฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก ให้เละ! ใครสั่งให้แกทำพระเอกของฉันเจ็บ!”
“ฉันยังไม่เคยจับเป้าของมั่วเอ๋อเลย แต่ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก กลับจับแล้ว พระเอกของฉันไม่ต้องรักษาหน้างั้นเหรอ?”
“ล้วงเป้าพระเอกฉัน แขนของมั่วเอ๋อก็ถูกปลด นี่โมโหจะตายแล้ว โมโหจะตายแล้ว!”
“ฉันนี่แหละบรรพบุรุษแก ฉันจะทำให้แกดูดี! แกมันทรยศต่อความเชื่อหัวใจเหล็กกล้า”
...
จูหยวนเหยามองผู้ชมส่วนใหญ่โกรธจนลุกขึ้นด่า อดสูดลมหายใจไม่ได้
จวงเยว่เจ๋อก็ทนไม่ไหวพูดว่า: “ผู้ชมของเวทีนี้ เทียบกับผู้ชมของเวทีเมื่อกี้แล้วยังไม่หนักแน่นเลย!”
“ฟ่อ... ผมขอดูรูปในข้อมูลส่วนตัวของเสี่ยวอวิ๋นหน่อยว่าตั้งเป็นส่วนตัวซ่อนไว้หรือเปล่า... ผมกลัวจริงๆ ว่าถ้าเดินกับเธอแล้วถูกคนจำได้ คงถูกคนไล่กระทืบ” ติงเฉิงยวี่รีบควักจอสมองกลขึ้นมาเปิดข้อมูลที่เสิ่นเจาหยุ่นกรอกไว้
จูหยวนเหยาแทรกขึ้นมาทันที “รูปเหมือนไม่ได้ใส่ แต่บัญชีติดต่อส่วนตัวแขวนไว้ตลอดเลยนะ”
“ฮ่าๆๆ หัวหน้าทีมดูสิ! กลายเป็นว่าผู้ชมที่นั่งข้างเรานี่ไม่โวยวายไม่ด่าแล้ว” จวงเยว่เจ๋อเห็นจุดที่น่าสนใจ สะกิดแขนติงเฉิงยวี่ที่นั่งข้างๆ