เสิ่นเจาหยุ่นหันไปมองอัฒจันทร์
เธอเห็นเหยียนจื่อกวงที่ชูจอแสงเชียร์ขนาดสูงสองเมตรอยู่ทันที
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เหยียนจื่อกวงคือคนเด่นที่สุดบนอัฒจันทร์
บนจอแสงที่เขาชูมีตัวอักษรหลากสีสันกะพริบวูบวาบ
[รักแล้วก็ต้องพูดออกมา!]
[บรรพบุรุษ ลุยไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ เสียงปรบมือจะอยู่เคียงข้างตลอดไป]
[พี่โหดบินให้สุด พวกเราจะตามไปด้วยกัน!]
……
มุมปากเสิ่นเจาหยุ่นกระตุก
ตาแก่นั่นไปเอาจอแสงเชียร์มาจากไหนกัน?
เธอจำได้ว่าตอนเริ่มงาน เขามีแค่หมวกไม่ใช่เหรอ?
เดี๋ยวนะ ประโยคเชียร์อันหนึ่งยังแก้ประธานไม่เสร็จเลยนี่
ไปเอามาจากแฟนคลับของพี่โหดเหรอ?
แฟนคลับคนไหนของพี่โหดที่ไม่ได้เรื่องขนาดนี้กัน?
ไหนตกลงกันแล้วว่าจะ “พี่โหด เราจะอยู่เคียงข้างตลอดไป” ไง? ไหงหันไปยกจอแสงเชียร์ให้ตาแก่ซะงั้น
เสิ่นเจาหยุ่นกำลังจะบอกตัวเองให้เมินสิ่งรบกวนจากนอกสนามของเหยียนจื่อกวง
จู่ ๆ ข้อความบนจอแสงเชียร์ขนาดยักษ์ก็เลื่อนจนหมด แล้วหัวใจเต็มจอก็ระเบิดพรึ่บขึ้นมาแทน
ที่อยู่ตรงกลางหัวใจเหล่านั้นกลับเป็นเมคาของเธอ!
มือของเสิ่นเจาหยุ่นที่วางอยู่บนคันบังคับแท่นควบคุมสั่นวูบ
เมคาของเธอจึงกระตุกพรวดไปข้างหน้า
เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น เมคาสีดำที่ถูกมีดกากบาทเสียบคาอยู่ก็ล้มโครมลงกับพื้น
ทันใดนั้น เสียง “กริ๊งกร่าง” ก็ดังระงมไปทั่วพื้น
เศษสกรูและชิ้นส่วนกองหนึ่งร่วงออกมาจากรอยแหว่งที่มีดกากบาทฟันเข้าไป
ส่วนมีดกากบาทก็ดูเหมือนจะถูกดันลึกเข้าไปในเมคาสีดำอีกครึ่งเมตร
เสิ่นเจาหยุ่นมองเมคาสีดำที่นอนราบเรียบอยู่ตรงหน้า ชวนให้ลงมือเสียเหลือเกิน