“อยากได้อะไรก็ได้หมดเลยเหรอ? งั้นฉันขอห้องนักบินสักห้อง!” หลี่เสวี่ยโม่ตาเป็นประกาย รีบสั่งเมนูทันที
เสิ่นเจาหยุ่นกระตุกมุมปาก “เธอไม่ได้ขาดห้องนักบินสักหน่อย เธอขาดเมคาทั้งเครื่องต่างหาก
ห้องนักบินไม่ได้ ข้างในยังมีคนอยู่! เปลี่ยนเมนูเร็วเข้า เวลาเหลือน้อย งานก็หนักนะ!”
จวงเยว่เจ๋อที่กำลังชะโงกอยู่หน้าเครื่องจอสมองกลของหลี่เสวี่ยโม่ได้ยินดังนั้น ก็สำลักน้ำลายตัวเองทันที
เขาเริ่มเห็นใจพี่โหดขึ้นมานิด ๆ
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าพี่โหดทั้งเจ้าชู้ทั้งทำตัวเลี่ยน
แต่ตอนนี้ดูแล้ว ไม่ว่าจะเลี่ยนหรือสง่างาม พอมาอยู่กับเสี่ยวอวิ๋นก็กลายเป็นเมนูได้หมด
“ขา! ฉันเอาขา! เอาขาแบบขาหั่วเฟิ่งของเธอน่ะ!” หลี่เสวี่ยโม่พลันนึกถึงเมคาสีเงินดำแดงเขียวของเสี่ยวอวิ๋น
ภาพตอนทดสอบครั้งนั้นผุดขึ้นมา ตอนที่ฟันลงมาจากฟากฟ้าบนทางขึ้นเขา!
“แค่ก ๆ ๆ...” เซี่ยซิงอวี่ที่เพิ่งเดินเข้ามาใกล้พลันไอโขลก
ให้ตายสิ ทำไมถึงเอาเมคาเพลิงพิฆาตเพลิงนทีของเธอมาขยี้ซ้ำอีกแล้ว
เธอเงยหน้าอยากสูดหายใจ
แต่กำลังไออยู่ ท่าทางนี้ไม่เป็นไปตามหลักสรีรศาสตร์ ทำให้ทำต่อไม่สำเร็จ
“เอาแขนด้วย! เอาแขนแบบแขนหั่วเฟิ่งของเธอ!” หลี่เสวี่ยโม่ตะโกนอย่างตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
เธอนึกภาพเมคาสีขาวของตัวเองติดตั้งแขนกับขาสีดำเข้าไปแล้ว ต้องเข้าคู่กับเมคาสีเงินดำแดงเขียวของเสี่ยวอวิ๋นสุด ๆ!
“แค่ก ๆ ๆ...” เซี่ยซิงอวี่กุมอกไอต่อ
เสิ่นเจาหยุ่นฉวยจังหวะเหลือบมองจอสมองกล แล้วเอ่ยอย่างทั้งโกรธทั้งขำ “เสวี่ยโม่ เธอช่วยคิดให้ใหญ่กว่านี้หน่อยได้ไหม! ถ้าจะเอาก็เอาของแพง ๆ ไปเลย เอาห้องเก็บอาวุธสำรองไหม?”