“ของบ้าบอทั้งนั้น!” เสิ่นเจาหยุ่นสบถตาม
เฉียนลี่เฉิงกำไม้เท้าแน่นขึ้น “ยิ่งศึกษาเรื่องสัตว์แมลง เราก็ยิ่งพบว่าความสามารถของพวกมันเหนือธรรมดาจริง ๆ ไม่แปลกที่ราชวงศ์ถึงขั้นไม่อยากเป็นมนุษย์แล้ว แม่แมลงมีความสามารถกักขังวิญญาณ เอาวิญญาณมาเป็นอาหารเลี้ยงดู ตอนนั้นเธอก็ถูกขังไว้แบบนั้น
เพื่อช่วยเธอกลับมา และเพื่อไม่ให้เหล่านักรบที่ถูกขังเหมือนกันกลายเป็นอาหารของสัตว์แมลง พวกเราลองหาวิธีกันสารพัด สุดท้ายมีเพียงแผนเดียวที่ได้ผล—ใช้แมลงจัดการแมลง”
ขมับของเสิ่นเจาหยุ่นกระตุก “ใช้แมลงจัดการแมลงยังไง?”
“พวกเราฝังสัตว์แมลงที่มีความสามารถสร้างความฝันไว้ในร่างกาย แล้วผสานกับหนอนไหมกลืนความทรงจำบนตัวตาเฒ่าหลิน มันกลืนความทรงจำของเธอ แถมยังหลอกแม่แมลงด้วย... พวกผู้เชี่ยวชาญบอกว่าเมคาที่เธอใช้ประจำเป็นหลักยึดวิญญาณของเธอ พูดง่าย ๆ ก็คือทำโน่นทำนี่... ถึงได้ล่อเธอกลับมาได้”
เฉียนลี่เฉิงอยากอธิบายให้เป็นหลักเป็นการแบบนักวิทยาศาสตร์ แต่เขาเป็นคนหยาบกระด้าง พอเป็นเรื่องเฉพาะทางก็อธิบายได้ไม่ค่อยรู้เรื่อง
เสิ่นเจาหยุ่นกะพริบตาปริบ ๆ “แค่นี้ก็จบแล้วเหรอ?”
“เอ่อ...ใช่! ยังมีร่างกายของเธออีกเรื่อง! ช่างเถอะ... มากับฉัน!”
เฉียนลี่เฉิงดึงเสิ่นเจาหยุ่นออกไป ตรงไปยังประตูหมายเลขเอหนึ่งแล้วเปิดประตู
พอเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน เปลือกตาของเสิ่นเจาหยุ่นก็กระตุกอีกครั้ง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ายังคงเป็นโลงศพกับจอขนาดใหญ่ที่คุ้นตา บนจอมีข้อความแสดงอยู่หนึ่งบรรทัด
[ร่างทดลองเอหนึ่ง—เสิ่นเจาหยุ่น (ร่างหล่อเลี้ยงในกรงขังทางจิตของแม่แมลง แยกออกแล้ว)]