เสิ่นเจาหยุ่นนำสิ่งของออกจากอุปกรณ์ แล้วก็ชะงักไป
ภายในมีแก่นผลึกรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดก้อนหนึ่ง กับอุปกรณ์อ่านค่าพลังจิตหนึ่งเครื่อง
ถ้าเธอจำไม่ผิด นี่คือแก่นผลึกก้อนนั้นจากเมื่อ 300 ปีก่อน หรือก็คือแก่นผลึกที่ฉื่อฉินนำไปทำเป็นแผนที่
ส่วนอุปกรณ์ตรงหน้า ดูคล้ายเครื่องกระตุ้นชีพจรที่เธอเคยใช้ฝึกตอนอยู่ชมรมเปลวเพลิงเอ็กซ์
เพียงแต่คำอธิบายบนเครื่องนี้เขียนว่า อุปกรณ์จัดระเบียบและถ่ายทอดพลังจิตซีรีส์อาร์
เสิ่นเจาหยุ่นใช้เครื่องนี้เป็น เพราะในสถาบันวิจัยก็มีอยู่เครื่องหนึ่ง
เฉียนลี่เฉิงกล่าวว่า “ในแก่นผลึกก้อนนั้นมีความทรงจำเก่าของเธออยู่ วิญญาณของเธอเคยถูกสัตว์แมลงจับขัง ตอนช่วยเธอออกมา ความทรงจำของเธอก็ปั่นป่วนไปด้วย
“นอกจากของพวกนี้แล้ว หลินจินกวงยังทิ้งข้อมูลบางอย่างไว้ให้เธอในเมคารุ่นแรกของสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่ง เขา... เขาน่าสงสารที่สุดแล้ว ช่างเถอะ เธอใช้แก่นผลึกฟื้นความทรงจำก่อนเถอะ”
เฉียนลี่เฉิงพูดพลางเดินเข้ามา แล้ววางแก่นผลึกลงตรงส่วนหน้าสุดของอุปกรณ์
“ที่แท้ความทรงจำของฉันก็มีปัญหาจริง ๆ”
ตอนที่สภาพร่างกายพัฒนาขึ้น เสิ่นเจาหยุ่นก็รู้สึกแล้วว่าร่างกายของตัวเองมีปัญหา เพียงแต่ไม่ได้กระทบต่อการใช้ชีวิต เธอจึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน
ตอนนี้เธอได้คำตอบจากเฉียนลี่เฉิงแล้ว
เธอสวมอุปกรณ์ถ่ายทอดบนเครื่องแล้วหลับตาลง
ในสมองราวกับมีภาพม้วนหนึ่งค่อย ๆ คลี่ออกไปข้างหน้า
เธอเห็นตัวเองในวัยเยาว์ที่ยังมีความอ่อนเยาว์อยู่บ้าง ถือมีดชำแหละสัตว์ประหลาดพลางถามเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ
“พวกเธอว่าแท้จริงแล้วสัตว์ประหลาดมาจากไหน? ทำไมถึงเกิดเหตุสัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่งบนดาวที่อยู่ห่างไกลกันขนาดนั้นได้? ทำไมเราต้องคอยตามรอยพวกมันไปด้วย? ทำไมเราไม่ชิงกำจัดพวกมันให้สิ้นซากตั้งแต่ต้นตอล่ะ?”