โดยเฉพาะพวกที่ยิ่งรวย ยิ่งชอบเล่นแบบนี้!
ดัดแปลงเมคาเสียหรูหราอลังการ พอประลองกันกลับแตะนิดหยุดหน่อยไปหมด...
เหมือนใส่เสื้อผ้าใหม่แล้วกลัวเปื้อน ระมัดระวังกันเสียเหลือเกิน
ฝึกแบบนี้ไปจะมีความหมายอะไร?
เลือดนักสู้ล่ะ? ไม่มีสักนิด! สู้โยนไปฝึกในถ้วยชิงอวี่เสียยังดีกว่า!
ฝีมือสารพัดอย่างของเสิ่นเจาหยุ่น ล้วนฝึกฝนมาจากการต่อสู้กับฝูงสัตว์ประหลาด
เธอไม่ค่อยเข้าใจวิธีการแบบนี้นัก
ทรัพยากรก็ด้อยกว่าคนอื่น แถมยังทิ้งความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยว ไม่แก่งแย่งไม่แข่งขัน แล้วจะชนะได้อย่างไร?
มิน่าโรงเรียนถึงได้รั้งท้ายอยู่เรื่อย
นักเรียนพวกนี้ต้องถูกฝึกฝนให้หนัก อย่างน้อยก็ต้องบีบให้กลายเป็นหมาดุให้ได้!
เสิ่นเจาหยุ่นหันไปมองคนข้าง ๆ แล้วชี้ไปยังสนามประลองแห่งหนึ่ง “เมคาที่ศรัทธาในหลักคำสอนหัวใจเหล็กกล้าแบบนี้มีค่าที่สุด! อัดมันให้เต็มที่!”
หลี่เสวี่ยโม่พยักหน้าหงึก ๆ!
อีกด้านหนึ่ง เหอทั้วอธิการบดีสละเวลาจากงานยุ่งเหยิงโดยเฉพาะ เพื่อมาดูการแข่งขันของเหล่านักเรียน
เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน ควบคุมกล้องจิ๋วตัวหนึ่งให้บินวนไปมาในสนามฝึก
“เพื่อเตรียมการแข่งขันประลองครั้งนี้ เราเสียเงินไปไม่น้อย การแข่งกันดุเดือดขนาดนี้ น่าจะฝึกสัญชาตญาณหมาป่าให้พวกนักเรียนได้สินะ”
ไป๋จิ้นซีที่อยู่ข้าง ๆ จ้องภาพฉายกลางอากาศไม่วางตา
กล้องจิ๋วถ่ายภาพการแข่งขันของแต่ละสนามประลอง แล้วฉายขึ้นบนจอทั้งหมด
คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะหันไปหาเหอทั้ว “ไม่ได้การ! พวกเขาอาจกลัวว่าถ้าเมคาเสียหายแล้วต้องเสียเงินซ่อม เลยไม่กล้าลงมือหนัก อธิการบดี ผมอยากยื่นขอเงินซ่อมเมคาระหว่างแข่งให้นักเรียนของสถาบัน จะได้ลงแข่งโดยไม่ต้องกังวล!”
“เพ้อเจ้อ!” เหอทั้วรีบหันกล้องไปทางสนามประลองหมายเลขเก้า “เห็น ๆ อยู่ว่าพวกเขาถูกหลักคำสอนหัวใจเหล็กกล้าไร้สาระของระบบดาวศูนย์กลางครอบงำต่างหาก”
“แค่ก... ก็ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้งครับ” แววตาไป๋จิ้นซีไหววูบ เขาหันหน้าหนี “ดูจ้าวหลิง หลินชิง ฉางจั๋วฉวิน โจวป๋ออัน จูหยวนเหยาสิ... พวกเขาลงมือเต็มที่กันทั้งนั้น คนพวกนี้ไม่ขาดเงินอยู่แล้ว”
“เงินค่าดัดแปลงเมคาของผู้เข้าแข่งขันที่นายยื่นขอ ฉันเตรียมไว้แล้ว”