อู๋ซิ่งเฟิ่งไม่กล้ามอง เธอยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง
เสิ่นเจาหยุ่นกดใบหน้าเธอไว้ บังคับให้มองไปยังจอนั่น
พวกเขาเห็นนักบวชถูกลากเข้าไปในก้อนเนื้อ
นักบวชกรีดร้อง แต่ก็ถูกผนังเนื้อกลืนหายไป เขาดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง ร่างกายจมลงไปเหมือนติดอยู่ในบึง ผนังเนื้อค่อย ๆ หุบเข้าหากันจากทุกทิศ ก่อนจะงอกเป็นถุงเนื้อขึ้นมา บนถุงเนื้อมีใบหน้าของนักบวชปรากฏอยู่
“นั่นแม่ของฉัน... นั่นพ่อของฉัน พ่อไปหาแม่แล้วก็ไม่กลับบ้านอีกเลย”
เครื่องตรวจจับบินลึกเข้าไป อู๋ซิ่งเฟิ่งเห็นใบหน้าของพ่อแม่
ใบหน้าคุ้นเคยผุดขึ้นบนถุงเนื้อทีละหน้า มีทั้ง “นักบุญหญิง” ที่ถูกส่งเข้าไป เพื่อนบ้านที่หายตัวไป ใบหน้านับร้อยนับพันอัดแน่นเต็มถ้ำทั้งถ้ำ
อู๋ซิ่งเฟิ่งทรุดลงกับพื้น ร้องไห้จนพูดไม่ออก “ไม่มีเทพเจ้า ไม่มีเทพเจ้า... แม่ พ่อ...”
เสิ่นเจาหยุ่นรู้ว่าเธอร้องไห้เรื่องอะไร
ความทุกข์ระทมทั้งหมดในชีวิตของเธอล้วนเกิดจากสัตว์ประหลาดพวกนี้
มนุษย์กับสัตว์ประหลาดไม่มีวันอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้
แต่อู๋ซิ่งเฟิ่งกลับศรัทธาในสิ่งเหล่านี้ เธอศรัทธาในสัตว์ประหลาดที่ฆ่าพ่อแม่ของตัวเอง
ถึงจะไม่อยากเป็น “นักบุญหญิง” แต่เธอก็ไม่ได้ต่อต้าน เพราะความเชื่อของเธอบอกว่านี่เป็นเรื่องปกติ
หลังจากนั้นพวกเขาสำรวจทั่วทั้งภูเขา และพบว่าใต้ดินเต็มไปด้วยก้อนเนื้อแบบนี้
ภูเขาที่ว่านั่น แท้จริงแล้วถูกเจาะจนกลวงไปนานแล้ว หรือจะพูดอีกอย่างก็ได้ว่าสัตว์ประหลาดหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับภูเขา