ในห้องประชุมของเอกการต่อสู้ด้วยหุ่นยนต์ อาจารย์หลายคนยังคงถกกันเรื่องการแข่งขันประเภททีมของเสิ่นเจาหยุ่นกับพวกพ้อง
ภาพบนจอฉายซ้ำช่วงที่เสิ่นเจาหยุ่นโจมตี
พอระเบิดควันทำงาน ไป๋จิ้งเหยาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “เสิ่นเจาหยุ่นขว้างระเบิดควันได้จังหวะเหมาะมาก บางทีเราควรเพิ่มการฝึกใช้อาวุธให้นักศึกษาในสถาบัน”
“ฝึกเสร็จแล้ว เธอก็ต้องไปช่วยฝึกนักแข่งด้วยไม่ใช่หรือ? ถ้าประสิทธิภาพเมคาสู้สถาบันจักรวรรดิไม่ได้ เราก็ยกระดับความสามารถของนักศึกษา เพิ่มการชี้แนะด้านยุทธวิธี แล้วฝึกให้พวกเขารู้จักเลือกจังหวะใช้อาวุธ”
ไป๋จิ้นซีจ้องจอฉายอย่างไม่วางตา
ภาพบนจอเริ่มเล่นวนรอบใหม่อีกครั้ง
เขาเร่งภาพไปข้างหน้า มองดูเสิ่นเจาหยุ่นจัดการเซนเซอร์ของคู่ต่อสู้ทีละตัวอย่างไร และหลบอยู่หลังติงฉีซิวเพื่อรักษากำลังรบของตัวเองอย่างไร
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม
นักศึกษาแบบนี้แหละที่สถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งต้องการ
แต่อวี๋หย่งกลับส่ายหน้า “ท่านผู้อำนวยการ ดูเผิน ๆ เหมือนเสิ่นเจาหยุ่นทำได้ง่าย แต่ใช่ว่าทุกคนจะทำได้ เธอเข้าใจโครงสร้างเมคา ต้องสืบให้รู้ว่าตัวเก็บข้อมูลของเมคาคู่ต่อสู้ติดตั้งไว้ตรงไหน มีกี่ตัว แล้วยังต้องจัดการให้หมดอย่างแม่นยำด้วย”
“นั่นสิ! ถ้าไม่มั่นใจเต็มร้อย ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้หรอก ให้ฉันทำก็ทำไม่ได้ ต้องยอมรับว่าเธอกล้าหาญแถมยังรอบคอบจริง ๆ” ไป๋จิ้งเหยาพยักหน้าเห็นด้วย