“กระสุนพวกเรามีเหลือเฟือ แต่พวกนั้นมีไม่มากขนาดนั้นหรอก!”
......
ภายใต้การนำของเฉินถัง วิทยาลัยผิงเหอพอลงถึงพื้นก็ไม่เสียเวลาพักหายใจสักเฮือก เป้าหมายแรกพุ่งตรงไปยังคลังอาวุธทันที
พวกเขาเติมกระสุนไว้เต็มตั้งนานแล้ว ถ้าวิทยาลัยไหนกล้าเข้ามาใกล้ แค่ใช้กระสุนก็ถ่วงอีกฝ่ายจนหมดแรงตายได้
เมคาสี่เครื่องของวิทยาลัยสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์น้ำค้างแข็งที่เพิ่งลงจอดเมื่อครู่ ถูกพวกเขายิงจนแทบจะหนีเตลิดอยู่แล้ว
เฉินถังได้ยินเสียงตะโกนของเพื่อนร่วมทีม ก็ฟาดมือลงบนแผงควบคุม
แขนซ้ายของเมคาเธอยกขึ้นตั้งฉาก
โจวป๋ออันเห็นแขนเมคาที่ยกขึ้นแล้ว ฝ่ามือก็ชื้นเหงื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
หรือว่าบรรพบุรุษเดาผิด?
เขาควรส่งสัญญาณให้ทุกคนเผ่นดีไหม?
เซี่ยซิงอวี่ก้าวออกมา “เฉินถัง จำที่เธอพูดกับเสี่ยวอวิ๋นของพวกเราได้ใช่ไหม? ฉันบอกเลยว่าวันนี้เราต้องได้กระสุนมาให้ได้! อย่างมากก็สู้กันสักตั้ง!”