พี่โหดมองสายตาของผู้ชมด้านล่างที่จ้องมาอย่างกับหมาป่าหิวโซ แล้วหดคออย่างหวาด ๆ
ช่วงเวลาที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของเขา คงเป็นตอนนี้แหละ
เจ้าหน้าที่อยู่ไหนกันนะ?
ที่จริงเจ้าหน้าที่ลงมือทำอะไรสักอย่างตั้งนานแล้ว
น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้พวกเขาพยายามงัดแท่นยกจากด้านหลังเวที แต่ไม่สำเร็จ
พอเดินมาด้านหน้าก็ถูกผู้ชมขวางไว้จนเข้าไปไม่ได้
แต่ตอนนี้เจ้าหน้าที่ก็เบียดฝูงชนเข้ามาได้เสียที
เมื่อผู้ชมเห็นเจ้าหน้าที่ในชุดทำงานของถ้วยชิงอวี่ ก็ร้องตะโกนเสียงดังว่า “เปิดโล่แสงเหรอ? งั้นรีบเปิดเลยสิ!”
เจ้าหน้าที่ของถ้วยชิงอวี่สวมรองเท้าเพียงข้างเดียว เดินกะเผลกฝ่าฝูงชนเข้ามา
เป็นระยะยังเหยียดแขนสองข้างออกมาแกว่งอย่างอ่อนแรง
พอได้ยินเสียงผู้ชม เขาก็พยักหน้ารัว ๆ “ผมมาเปิดโล่แสง พวกคุณช่วยหลีกทางหน่อย แท่นยกด้านในใช้ไม่ได้แล้ว”
ผู้ชมข้าง ๆ รีบเบี่ยงตัวหลบ เปิดช่องทางกว้างครึ่งเมตรท่ามกลางฝูงชนที่อัดแน่น
เจ้าหน้าที่ต้องมาด้านหน้าเพื่อเปิดโล่แสง แสดงว่าทางออกหลังเวทีคงเปิดไม่ได้แล้ว
บรรพบุรุษคนนี้คงหนีไม่พ้นแน่
“บรรพบุรุษ! วันนี้อย่าหวังว่าจะได้ไปไหน พวกเรามาแล้ว!” ผู้ชมแถวหน้าสุดยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู
ผู้ชมข้าง ๆ เขาโบกแขนอย่างร่าเริงยิ่งกว่า “บรรพบุรุษ ไม่สนใจพวกเราก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกเราบังคับให้สนใจเอง ฮ่า ๆ ๆ...”
บนเวทีแข่งขัน เมคาตัวใหม่ของเสิ่นเจาหยุ่นมีชิ้นส่วนห้อยระโยงระยาง ส่งเสียงก๊องแก๊งเต็มไปหมด