“ในโฆษณาไม่มีนะ” เสิ่นเจาหยุ่นตอบอย่างจริงใจ
เงินที่หาได้ เธอต้องให้คนอื่นคอยเตือนด้วยหรือไง?
ในเมื่อโฆษณาไม่ได้พูดถึง ก็แปลว่าตอนนี้ยังวางขายไม่ได้ไงล่ะ
ผู้ชมที่ตะโกนถามชะงักไป “โฆษณาอะไร?”
เสิ่นเจาหยุ่นลงมืออธิบายให้ดู
เธอบังคับเมคา แล้วเปิดโฆษณาให้ดูอีกครั้ง
ตั้งใจฟังโฆษณาดี ๆ สิ!
ถึงกับลืมโฆษณาของเธอได้ยังไง!
ผู้ชมด้านล่างพากันพูดไม่ออก
ต่างพากันมองคนที่ถามด้วยสายตาตำหนิ
ให้ตายสิ ทำไมถึงมีคนลืมโฆษณาของบรรพบุรุษได้ด้วย?
บรรพบุรุษเป็นคนที่ถึงไม่มีของพร้อมขายก็ยังลงโฆษณาได้ ตอนนี้ไม่มีเมคาชีวภาพในโฆษณา ก็แปลว่ายังขายไม่ได้น่ะสิ
แถมคนนี้ยังสวมเสื้อเชียร์ของบรรพบุรุษอยู่ด้วย
ท่ามกลางเสียงโฆษณาที่ดังสนั่น เมคาสีแดงชาดก็หายวับไปจากเวที
ผู้ชมด้านล่างอดบ่นคนที่ถามไม่ได้
“แฟนปลอม! นี่มันแฟนปลอมชัด ๆ แม้แต่งานอดิเรกของบรรพบุรุษก็ยังไม่รู้!”
“ดูสิ ทำไมถึงไปพูดเรื่องขายของกับบรรพบุรุษด้วย พอพูดปุ๊บ เธอก็เปิดโฆษณาปั๊บ”
“เมื่อกี้ฉันยังมีโอกาสได้คุยกับบรรพบุรุษสองสามคำอยู่เลย”
......
กว่าจะหลบสิ่งกีดขวางสารพัดอย่าง จนกระเถิบมาถึงใกล้แท่นลิฟต์ได้ พี่โหดที่รักเธอจนเปรมก็หมดแรงตะโกน
“เธอจะมองฉันเป็นคนบ้างไม่ได้หรือไง? พาฉันไปด้วยสิ อย่าเดินไปคนเดียว! อย่าทิ้งฉันไว้บนเวทีคนเดียว!”
เสิ่นเจาหยุ่นลากชิ้นส่วนกองโตกลับไปหลังเวที เสียงก๊องแก๊งดังไม่ขาดสาย
เธอเพิ่งเก็บเมคาเข้าที่ ประตูทางเข้าก็ถูกผลักเปิดโครม
“เสี่ยวอวิ๋น! เอาเมคามาให้ฉันดูหน่อย ขอฉันดูเมคาหน่อย!” เซี่ยซิงอวี่กางแขนพุ่งเข้าหาเสิ่นเจาหยุ่นราวกับลูกนกที่เพิ่งเจอรัง
“เสี่ยวอวิ๋น ชิ้นส่วนที่เธอเก็บมาใช้ได้หมดไหม? พอประกอบเป็นเมคาให้ฉันสักเครื่องหรือเปล่า?”