เสิ่นเจาหยุ่นหันไปมองทางไกลอีกครั้ง
มีชายชราคนหนึ่งกับหญิงชราอีกคนกำลังแย่งกันจะเข้าไปนอนในเครื่อง
“ขอลองเครื่องของพวกคุณหน่อยสิ...”
หญิงชราสวมเสื้อปักลายดอกไม้สีแดงสีเหลืองสารพัดแบบ ขาข้างหนึ่งติดอยู่ข้างกล่องกระจก
“ศาสตราจารย์โจว ไม่ได้นะครับ! เครื่องนี้ทำให้ปวดหัวได้...”ฟางเยว่จับไหล่หญิงชราไว้แน่น
“ไม่เป็นไรหรอก โครงการของพวกเธอยังขาดตัวอย่างผู้หญิงอายุ 200 ปีอยู่คนหนึ่งใช่ไหม เสี่ยวฟาง เมื่อก่อนตอนเรียน เธอยังไม่หัวแข็งขนาดนี้เลยนะ!”โจวซินถางเขย่งปลายเท้า พยายามยื่นตัวเข้าไปข้างในมากกว่าเดิม
“ถึงจะขาดก็หาอาจารย์ไม่ได้หรอกครับ!”ฟางเยว่เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก จะหัวแข็งหรือไม่หัวแข็งก็ช่างเถอะ แต่จะปล่อยให้ศาสตราจารย์โจวทำอะไรเสี่ยง ๆ ไม่ได้เด็ดขาด
ถ้ารู้ว่าศาสตราจารย์โจวมีใจรักการผจญภัยขนาดนี้ เมื่อครู่เขาคงไม่อธิบายให้ฟังอย่างจริงจังตั้งมากมาย
เขาก้มลง ใช้สองมือรวบแรง ยืนแยกขาในท่าม้า กลั้นหายใจแล้วดึงศาสตราจารย์ชราถอยหลัง
เขาใกล้จะดึงขาข้างหนึ่งของศาสตราจารย์โจวออกมาได้แล้ว
“ให้ฉันลองผลงานของพวกเธอด้วยสิ พวกเธอต้องขาดตัวอย่างผู้ชายอายุเกิน 200 ปีอยู่คนหนึ่งแน่ ๆ!”
คนพูดคือสยงจิ้งหยวน อย่าดูแค่ว่าเขาอายุมากที่สุดเชียว มือเท้ากลับคล่องแคล่วที่สุด ตอนนี้ปีนเข้าไปในกล่องแล้วด้วย