“ซื้อ!” เสิ่นเจาหยุ่นสั่งโดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว!
เฝิงก่วงชี้ไปยังจุดหนึ่งแล้วตะโกนว่า “บรรพบุรุษ เมคาโครงกระดูกปลาตัวนี้ไม่เลวเลย แค่ 100,000 เหรียญดาราเอง!”
“ขนไป! เอาอีกหลายตัว!” เสิ่นเจาหยุ่นโบกมืออย่างใจกว้าง
“ดาบเล่มนี้ดีมาก...” หลานเวยอวี่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าร้านแผงลอย พลิกเล่นดาบกระดูกผีเสื้อสีขาวซีดเล่มหนึ่ง
“คนละเล่ม ห่อกลับไปให้หมด!” เสิ่นเจาหยุ่นเดินผ่านไปพลางแตะจอสมองกลกับพ่อค้า
“บรรพบุรุษ บรรพบุรุษ...”
“ทางนี้ ทางนี้...”
“ฉันเอาอันนี้ เอาอันนั้นด้วย แล้วก็ยังมี...”
...
คนสิบกว่าคนเดินไปตามทาง ใช้เงินมือเติบกันตลอดทาง จนมาถึงจอขนาดใหญ่ที่ลานกลางเมือง แต่กลับยังเหลือเหรียญดาราอีกกว่า 20 ล้าน
“อ๊า! ไม่ไหวแล้ว ซื้อของไปตั้งเยอะ ยังใช้ไม่หมดอีก...” หลานเวยอวี่จ้องจอขนาดใหญ่ไกลออกไปอย่างเหม่อลอย
ภาพประชาสัมพันธ์การแข่งขันที่ฉายวนอยู่บนจอใหญ่ดึงความสนใจเธอไม่ได้อีกแล้ว
“บรรพบุรุษบอกว่ายังเหลือเหรียญดาราอีก 20 ล้าน ฉันซื้อของไปตั้งเยอะแล้วแท้ ๆ”
คอของเจียงหนิงเต็มไปด้วยของจุกจิกสารพัด
ทั้งเปลือกสัตว์ประหลาด ของประดับที่เป็นเอกลักษณ์ท้องถิ่น มีครบทุกอย่าง...
“จริงด้วย...ถ้าไม่ซื้อเมคา เงิน 10 ล้านเหรียญดารานี่ใช้ได้ตั้งนาน”
หลิ่วอินพิงตัวไต้หนิงหนิง หอบหายใจไม่หยุด
“ไปรับของที่ระลึกกันก่อน แล้วต้องรีบกลับไปแก้เมคาด้วย” เซี่ยไป๋เช็ดเหงื่อที่ซึมขึ้นมาตรงหน้าผาก
เขาเลือกวัสดุมาไม่น้อยเหมือนกัน ทั้งหมดให้ฉินเลี่ยกับติงฉีซิวช่วยถือ
เสิ่นเจาหยุ่นเห็นท่าทางไม่เอาไหนของพวกเขาแล้วได้แต่ส่ายหน้า