หลานเวยอวี่ยิ้มบาง ๆ
แบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน เมื่อเทียบกับการถูกหลายสถาบันรุมปิดทางตั้งแต่เริ่มเกม ชิงลงมือก่อนย่อมดีกว่า
ต่อให้สุดท้ายสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งจะพ่ายแพ้ให้กับงานแข่งรวมหลายสถาบันอย่างยับเยิน แต่ครั้งนี้ก็คุ้มแล้ว!
เสิ่นเจาหยุ่นตบแท่นควบคุม แขนกลของเมคาที่กำลังจับเปลือกสัตว์ประหลาดอยู่ยกมันขึ้นมาแขวนไว้บนอก
เมคาของเธอเดินไปข้างหน้าสองก้าว เปลือกที่ห้อยเต็มอกและเอวด้านหลังชนกันจนเกิดเสียงกริ๊งกร๊าง
ของเยอะเกินไปแล้ว ตัวล็อกเมคายัดจนเต็มไปหมด!
เธอถึงค่อยพูดว่า “ก็ต้องทำให้พวกนั้นได้อาบน้ำไง! ยิ่งเหม็นก็ยิ่งต้องล้าง ยิ่งล้างก็ยิ่งเหม็น... ดึงดูดสัตว์ประหลาดมาไม่หยุด ถ้าไม่ทำแบบนี้คิดว่าพวกเราจะมีขยะให้เก็บเยอะขนาดนี้หรือไง?”
ทั้งหมดนี้เป็นของที่สถาบันจักรวรรดิยึดมาได้ ถ้าไม่ต้องรีบหนี อีกฝ่ายคงเก็บข้าวของกลับไปหมดแล้ว
หลินชิงมองคราบเลือดสัตว์ประหลาดบนพื้นซึ่งยังไม่แห้งสนิท “พวกเขาคงไปได้ไม่ไกล”
เขาบังคับเมคาเดินหน้า แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “เอ๊ะ เหมือนพวกเขาจะเปลี่ยนเส้นทางแล้ว มุ่งไปทางตะวันตกหรือ? ทำไมอ้อมไกลขนาดนั้น? สัตว์ประหลาดไล่ตามหนักมากเลยหรือไง?”
“ฮี่ ๆ สงสัยกำลังไปหาหอสัญญาณล่ะมั้ง! ฮ่า ๆๆ...”
โจวป๋ออันกุมท้องหัวเราะอยู่บนที่นั่งคนขับ
“ก็ไม่แน่ ผ่านมาตั้งนานแล้ว พวกเขาคงรู้แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่เกาะสัญญาณแนวกลาง น่าจะกำลังหาเรือยนต์ อยากออกไปจากที่นี่”