“ยังเหลือเกาะอีกครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ไป ฉันไม่เชื่อหรอกว่าที่นั่นจะยังมีสัตว์ประหลาดอีก!”
ลิลี่ เฮย์สตบแผงควบคุมอย่างหัวเสีย
“จะตามหาหอสัญญาณต่อไหม?”
ซูฉีอู๋มองข้อมูลข้อขัดข้องสารพัดที่เด้งขึ้นบนจอขนาดใหญ่ในเมคาด้วยใบหน้าซีดเผือด
เธอต้องการพลังงาน ต้องการชุดวัสดุมาซ่อมเมคา ต้องการเติมแรง…
“จะตามหาหอสัญญาณอะไรอีก ใครจะไปรู้ว่าที่นี่มันที่บ้าอะไร! หาเรือยนต์แล้วออกไปจากที่นี่กันเถอะ”
ลิลี่ เฮย์สตะโกนอย่างฉุนเฉียว
“รีบไป อย่ายืนใกล้กันนัก” เมิ่งเหลียนบังคับเมคาถอยไปด้านข้าง
หลังจากรับมือกับสัตว์ประหลาดมานาน พวกเขาก็สรุปประสบการณ์กันได้บ้างแล้ว
ถ้าหลายคนอยู่ใกล้กันเกินไป ก็จะยิ่งดึงดูดสัตว์ประหลาดเป็นสองเท่า
ถ้าพวกเขาอยู่ที่เดิมนานเกินไป สัตว์ประหลาดก็จะโผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
แผนที่การแข่งขันนี่ชวนให้นึกถึงเกมเอาชีวิตรอดจากกฎประหลาดอะไรสักอย่าง
พอเมิ่งเหลียนพูดจบ เมคาหลายเครื่องที่เหลือก็ถอยกรูดราวกับเห็นยมทูต บ้างถอย บ้างเดินหน้า เว้นระยะห่างกันคนละหลายสิบเมตร
“พวกเรายังไม่เคยไปทางตะวันตกของเกาะนี้ ไปดูทางนั้นกันว่ามีเรือยนต์ที่ยังไม่ถูกย้ายไปไหม”
จ้าวจงอวี่พูดอย่างเด็ดขาด
บ้าจริง พวกสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งถึงกับย้ายเรือยนต์ที่พวกเขาขับมาไปด้วย
“จะไปกันแบบนี้เลยเหรอ? ต้องเป็นฝีมือคนจากสถาบันสหพันธ์ที่หนึ่งแน่ ๆ จะปล่อยพวกนั้นไปง่าย ๆ แบบนี้หรือ?” ซูฉีอู๋มองชายหาดที่พวกเขาเพิ่งจากมาด้วยความไม่ยินยอม