“จะเป็นไปได้ยังไง แค่ 10 ล้านเหรียญดาราเองชัด ๆ ต้อง 50 ล้านเหรียญดาราต่างหาก” นักศึกษาหญิงที่ถือกล้องถลึงตาใส่โจวป๋ออัน “โจวป๋ออัน ความจำแย่เกินไปแล้วนะ เรื่องแค่นี้ยังจำผิดได้อีกเหรอ?”
“ใช่ ๆ ต้อง 50 ล้านเหรียญดารา” โจวป๋ออันพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับไก่จิกข้าว
“แน่ใจนะว่า 50 ล้านเหรียญดารา?” เสิ่นเจาหยุ่นก้มหน้า กวักนิ้วก้อยเบา ๆ
เปิดเทอมก็เจอทรัพย์เลยหรือ?
เฮง ๆ รวย ๆ!
“แน่ใจ!” โจวป๋ออันตะโกนเสียงดัง
เสิ่นเจาหยุ่นเม้มปาก เก็บฟันหน้าทั้งแปดซี่ที่เพิ่งเผยออกมากลับไป
เธอกระแอมเบา ๆ แล้วมองโจวป๋ออันด้วยสีหน้าเห็นใจ “พวกนายคุยกับเขาเรียบร้อยแล้วเหรอ? หาคนไปคุยมาแล้ว?”
“ใช่ หาคนไปคุยแล้ว!” โจวป๋ออันตอบพลางเชิดคอ
“ใช่ คุยกันเรียบร้อยแล้ว”
มีคนกลัวว่าคำพูดของโจวป๋ออันจะไม่น่าเชื่อถือพอ เลยช่วยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ
เสิ่นเจาหยุ่นกระทืบเท้าปัง ชี้ส่ง ๆ ไปทางหนึ่งแล้วด่าลั่น “พวกนายโดนหลอกแล้ว!
ใครกันมันถึงได้ชั่วช้าขนาดนี้ แม้แต่เงินนักศึกษาก็ยังกล้าโกง?”
“หา?” โจวป๋ออันตั้งตัวไม่ทัน
คนข้าง ๆ ก็ยืนแข็งทื่ออย่างกระอักกระอ่วน
เสิ่นเจาหยุ่นหยิบจอสมองกลออกมา ชี้ไปยังรายการภารกิจลงโทษยาวเหยียด
“ฉันรู้จักคนที่รับเหมางานก่อสร้างโดยเฉพาะ
งานพวกนี้ที่ฝ่ายกิจการทั่วไปมอบหมายให้พวกเรา เขารับทำหมดได้ในราคาแค่ 45 ล้านเหรียญดารา
เอาอย่างนี้ พวกนายโอนเงิน 45 ล้านเหรียญดารามาให้ฉัน…
เดี๋ยวก่อน ต้องหักส่วนของฉันด้วย ฉันยอมขาดทุนหน่อย ปัดเป็นเลขกลม ๆ ให้พวกนายแล้วกัน