ท่าทีที่เปลี่ยนไปของเหยียนจื่อกวงทำให้ทุกคนด้านล่างอดหันมองเสิ่นเจาหยุ่นไม่ได้
เซี่ยซิงอวี่ที่เพิ่งย้ายมานั่งแถวหน้าสุด ยิ่งอดมองเสิ่นเจาหยุ่นตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ได้
เทอมก่อนพวกเธอได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกันแท้ ๆ
แต่เทอมนี้เสิ่นเจาหยุ่นนั่งอยู่ข้างหลังแท้ ๆ เหยียนจื่อกวงยังคอยจับตาดู
เสิ่นเจาหยุ่นมาสายตั้งนาน เหยียนจื่อกวงยังยิ้มต้อนรับเธอเสียด้วยซ้ำ
“เสิ่นเจาหยุ่น เทอมก่อนเธอได้คะแนนสูงสุดเป็นประวัติการณ์ในวิชาประวัติการพัฒนาเมคา ได้ตั้ง 98 คะแนน!
ที่หักไป 2 คะแนนเป็นคะแนนรูปแบบการเขียนข้อสอบ ต่อไปพวกเธอทุกคนต้องเรียนรู้จากเสิ่นเจาหยุ่น”
เหยียนจื่อกวงเอ่ยอย่างตื่นเต้นสุดขีด
“ให้ตายเถอะ! มีคนได้เกิน 90 คะแนนในวิชาของเหยียนจื่อกวงด้วยเหรอ? มิน่าล่ะเธอมาสายแล้วเขายังไม่โกรธ”
“วิชาประวัติการพัฒนาเมคานั่นน่ะเหรอ? มีคนท่องบันทึกความทรงจำกับชีวประวัติพวกนั้นได้หมดจริง ๆ เหรอ?”
“เว่อร์ไปแล้ว! นักศึกษาสาขาการผลิตเมคาที่เหยียนจื่อกวงสอน ยังไม่มีใครได้คะแนนเท่านี้เลยมั้ง?”
......
นักศึกษาด้านล่างพากันมองเสิ่นเจาหยุ่นด้วยสายตาชื่นชม
เซี่ยซิงอวี่ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ “ตอนสอบเธอกินพยาธิในท้องเหยียนจื่อกวงเข้าไปหรือไง ถึงได้คะแนนจากเขามาเยอะขนาดนี้?”
คำเปรียบเปรยของเซี่ยซิงอวี่ทำเอาเสิ่นเจาหยุ่นคลื่นไส้
เวลานั้นเอง เหยียนจื่อกวงเคาะแท่นบรรยาย “ถ้าอยากดูคำตอบข้อสอบของเสิ่น เพื่อนนักศึกษาที่ทำได้ดี เดี๋ยวฉันจะเอาไปลงไว้ในหมวดการเรียนของเว็บบอร์ดวิทยาลัย