คุณหวังตัวน้อยตาเป็นประกาย “ความคิดดี! ถ้ารื้อกำแพงตะวันออกไปซ่อมกำแพงตะวันตกได้ เราก็ไม่ต้องเสียเวลาขนย้ายเครื่องมือกับอุปกรณ์ ความเร็วในการสร้างเหมืองใหม่ก็จะเพิ่มขึ้น แถมของที่ได้มาฟรียังช่วยลดต้นทุน ใช้เงินน้อยลงอีก! บางทีอาจต้องจ่ายแค่ค่าจัดหาที่อยู่ให้ชาวบ้านเท่านั้น”
ตอนล่าสัตว์ประหลาด เขานั่งอยู่ในเมคาของเสี่ยวอวิ๋น วนดูสภาพแวดล้อมทั่วเขตเหมืองมารอบหนึ่งแล้ว
บ้านคุณหวังตัวน้อยทำธุรกิจผลิตเครื่องจักรเหมืองแร่ เขาจึงคุ้นเคยกับเขตเหมืองยิ่งกว่าเมคาเสียอีก ของอะไรใช้ได้ ของอะไรมีราคา เขารู้หมด!
จู่ ๆ เขาก็ไม่อยากให้คณะกรรมการแร่จ่ายเงินแล้ว เขายินดีแลกเงินกับสิ่งของมากกว่า
“ถ้าเงินซื้ออุปกรณ์ไม่พอ ก็รื้อบ้านพวกเขามาให้ชาวบ้านแถวนั้นอยู่ได้ด้วย ฉันขอดูหน่อยว่าพวกทวงหนี้เขาทวงกันยังไง… จิ๊ ที่นี่รัฐบาลสหพันธ์ยังดูแลไม่ถึง ข้อได้เปรียบอยู่ที่เรา!” เสิ่นเจาหยุ่นหยิบจอสมองกลออกมา ตั้งใจจะเข้าเน็ตหาความรู้
ทุกคนในกองร้อย 302 มองเสิ่นเจาหยุ่นราวกับเห็นพญายม
ยิ่งฟังคุณหวังตัวน้อยก็ยิ่งคึก นิ้วเลื่อนไปมาบนจอสมองกลอย่างรวดเร็ว “งั้นฉันต้องคุยกับพวกผู้เชี่ยวชาญให้รู้เรื่อง!”
เฮ่ออวิ๋นปินอดพูดไม่ได้ “นี่จะให้พวกเราทำตัวเป็นโจรหรือไง?”
“โจรอะไรกัน นี่เรียกทวงผลประโยชน์ที่เป็นของตัวเองกลับมาอย่างสมเหตุสมผลต่างหาก!” เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองเขา
เมื่อ 300 ปีก่อน เธอกับคุณหนูเซี่ยเคยทั้งหลอกทั้งต้มตุ๋นมาหมดแล้ว
แค่กองร้อย 302 มีต้นทุนแค่นิดเดียว ยังกล้ามาทำเป็นไร้เดียงสาต่อหน้าเธออีกหรือ?