เสิ่นเจาหยุ่นออกคำสั่ง ทุกคนในกองร้อย 302 กดปุ่มควบคุมพร้อมกัน
ลูกศรน้ำจำนวนมหาศาลพุ่งออกไปพร้อมกัน มุ่งเป้าไปที่เลข “1” ตัวโตมโหฬาร
กระสุนเลเซอร์หนึ่งนัดก็พุ่งเข้าใส่เลข “1” เช่นกัน เมคาคู่แฝดนิพพานลุกขึ้นยืน กางปีกออกกว้าง
โล่ป้องกันสีม่วงสว่างวาบ ครอบคลุมร่างเมคาคู่แฝดนิพพานไว้
สารละลายที่กระเด็นกระดอนไปทั่วถูกโล่ป้องกันสกัดไว้ทั้งหมด
เสียง “ฉ่า ๆ ๆ” ดังขึ้นไม่ขาด ก่อนจะตามมาด้วยเสียงระเบิด “ตูม!”
ผงที่แข็งตัวถูกระเบิดกระจาย หลุมลึกครึ่งเมตรปรากฏขึ้นตรงหน้าลาดเนินของก้อนเจลาติน
ลึกกว่าหลุมที่เซียวหลิ่วกับพวกขุดไว้เมื่อครู่เสียอีก
เสิ่นเจาหยุ่นพยักหน้าอย่างพอใจ
ผ่านไป 300 ปีแล้ว ความเข้าขากันของกองร้อย 302 ก็ยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิม
“ให้ตายสิ! เราน่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว” จวงเยว่เจ๋อตบต้นขาตัวเองดังฉาด จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าที่ทำไปเมื่อกี้โง่ชะมัด
การร่วมมือกันแบบนี้ไม่เพียงเพิ่มประสิทธิภาพ แต่ยังช่วยรักษาเมคาของทุกคนไว้ได้ด้วย
หลินชิงส่ายหน้า “พวกเราทำแบบนี้ไม่ได้หรอก มีแต่ทหารเดี่ยวในกองทัพที่ฝึกฝนร่วมกันมาเป็นเวลานานเท่านั้น ถึงจะยิงประสานกันแบบนี้ได้โดยมีความคลาดเคลื่อนไม่ถึง 2 วินาที”
ยิ่งการควบคุมเรียบง่ายเท่าไร ก็ยิ่งต้องลงแรงฝึกฝนมากเท่านั้น
“ใช่เลย เมื่อก่อนฉันกับหลินชิงก็เคยเล่นแบบนี้ แต่ไม่เขาก็เร็วกว่าอยู่หน่อย ไม่ก็ฉันเล็งไม่แม่นเท่าเขา” เซี่ยซิงอวี่พยักหน้าสนับสนุน
“ที่จริง จุดสำคัญอยู่ที่เสี่ยวอวิ๋นควบคุมจังหวะได้แม่นยำต่างหาก” หลี่เสวี่ยโม่จ้องเมคาคู่แฝดนิพพานมาตลอด