เสิ่นเจาหยุ่นได้ยินดังนั้น ก็รีบยกเลิกข้อความที่เพิ่งส่งให้ลู่ทิงหลาน แล้วส่งข้อความใหม่ทันที
[เสิ่นเจาหยุ่น: ดูเหมือนสถาบันจักรวรรดิจะโดนโยนความผิดให้แล้วแฮะ]
ลู่ทิงหลานที่เพิ่งลุกขึ้นยืน ย่อตัวกลับลงไปใหม่
“พวกแกจับมือกับวิทยาลัยสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์น้ำค้างแข็งแล้วสินะ!” หลี่จิ่นเซวียนหัวเราะเยาะ พลางโบกมือ “ไม่ยอมพูดดี ๆ ใช่ไหม งั้นก็สั่งสอนต่อไป!”
แล้วถ้าเป็นความผิดของสถาบันจักรวรรดิจริง ๆ จะทำไมล่ะ?
ในเมื่อยืนยันแล้วว่าติงเว่ยเหมิงเป็นคนเปิดเผยรายละเอียดภารกิจ เธอก็ต้องระบายโทสะออกมาให้ได้!
เหล่าทหารเมคาเดี่ยวจากวิทยาลัยอังโกลัวที่กำลังยิงปลาเล่น ต่างชักดาบพุ่งเข้าใส่
เพื่อนร่วมทีมของติงเว่ยเหนียนที่ขึ้นเมคาเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลัง รีบเข้ามาขวางพร้อมยกทวนขึ้น
ทั้งสองฝ่ายต่างอัดอั้นจากการทำภารกิจไม่สำเร็จ พอได้ปะทะกันจึงใส่กันเต็มเหนี่ยว
“หลี่จิ่นเซวียน เธอแค่ไม่กล้าหาเรื่องคนจากสถาบันจักรวรรดิใช่ไหม!” ติงเว่ยเหมิงด่ากราดด้วยความโมโห
เธอขว้างเมคาออกมา กำลังจะปีนขึ้นไป
ติงเว่ยเหนียนรีบคว้าตัวเธอไว้ “เป็นความผิดของเว่ยเหมิง พวกเรายอมรับแล้ว! ฉันว่าสองวิทยาลัยยังคุยกันดี ๆ ได้”
“พี่! พี่ทำอะไรน่ะ? ยัยนั่นรังแกพวกเราถึงขนาดนี้แล้วนะ!” ติงเว่ยเหมิงหันไปตะโกนใส่พี่ชาย
“หุบปาก!” ติงเว่ยเหนียนกระชากคอเสื้อติงเว่ยเหมิงแน่น แล้วลากเธอถอยไปด้านหลัง
ที่จริงเขาโมโหยิ่งกว่าติงเว่ยเหมิงเสียอีก แต่โกรธไปก็แก้ปัญหาไม่ได้
นี่เพิ่งเป็นวันที่สองของการแข่งขัน สถาบันเซหานยังสะสมคะแนนไม่ได้สักแต้ม แถมเป้าหมายภารกิจเมื่อครู่ยังถูกคนจากวิทยาลัยอังโกลัวทำให้ตกใจหนีไปอีก